Stosując dietę pozbawioną tego mikroelementu, drugie pokolenie młodych kóz miało uszkodzone kości i umierało w ciągu trzech dni po porodzie.
Fizjologiczne stężenie wanadu w surowicy waha się w granicach poniżej 1,0-2,0 µg/l, gdzie występuje jako wanadyl związany z transferyną i albuminami. W stanach patologicznych wanad odkłada się w nerkach, wątrobie, śledzionie, płucach a także w tkance tłuszczowej i sercu, natomiast głównym magazynem dla wchłoniętego przez organizm wanadu są kości i zęby. Wydalany jest głównie z moczem, w znacznie mniejszym stopniu z kałem.
Badania eksperymentalne nad toksycznością wanadu wykazały, że indukuje on stres oksydacyjny i peroksydację lipidów, w tym także fosfolipidów błon komórkowych, powodując ich uszkodzenie, co wtórnie prowadzi do uszkodzeń białek i DNA.
Człowiek pobiera z pożywieniem ok. 2,2 mg wanadu dziennie. Szczególnie dużo tego mikroelementu znajduje się w produktach pochodzenia morskiego, czarnym pieprzu, nasionach kopru, grzybach, pietruszce i szpinaku.
Moszczyński Paulin
Artykuły powiązane tematycznie:
- Cynk
- Mikroelementy- składniki mineralne
- Co to są dobre kalorie?
- Niedobory pokarmowe- leczenie
- Jogurt probiotyczny
