Fot. sxc.huUstawa o pomocy społecznej stanowi, że zapewnienie usług opiekuńczych z tytułu niepełnosprawności czy długotrwałej choroby jest obowiązkiem Gminy, a prawo do niej mają osoby samotne. Z prawa tego skorzystać mogą również osoby posiadające rodzinę, ale konieczne jest ustalenie, że rzeczywiście rodzina nie jest sama takiej pomocy zapewnić i zorganizować. Stąd też konieczność ustalenia sytuacji materialnej i bytowej rodziny nawet osobno zamieszkałej, a zobowiązanej do pomocy i alimentacji zgodnie z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.

Ogólnie mówiąc usługi obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb bytowych, opiekę higieniczną, zalecaną przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości zapewnienie kontaktów z otoczeniem. W większości dużych miast organizowane są specjalistyczne usługi opiekuńcze dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem.

Usługi przyznawane są przez dyrektora/kierownika ośrodka pomocy społecznej (w imieniu wójta/burmistrza/prezydenta miasta), który określa także ich zakres, rodzaj, okres i miejsce świadczenia.

Generalnie zasada pomocy społecznej jest taka, że jej świadczenie są bezzwrotne wtedy, gdy dochód osoby samotnie gospodarującej lub na osobę w rodzinie nie przekracza określonego w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowego. Jeżeli przekracza – świadczenia są zwrotne w całości lub części. Zwrotu dochodzi się od osoby korzystającej i rodziny zobowiązanej do pomocy i alimentacji (istnieje jednak możliwość odstąpienia od tego zwrotu ze względu na szczególną sytuację).

W przypadku usług opiekuńczych to Rada Gminy określa w drodze uchwały warunki odpłatności za usługi, częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat. W praktyce więc w każdej gminie cena godziny usług i odpłatności za nie może być inna. Różna może być i sama organizacja usług. W dużych miastach OPS-y zlecają realizację usług wyspecjalizowanym podmiotom zatrudniającym opiekunki, pielęgniarki, lekarzy, rehabilitantów sprawując tylko nadzór na ich realizacją; w mniejszych samodzielnie zatrudniają opiekunki.

Ważne jednak jest to, że nawet w najmniejszej miejscowości osoba która wymaga pomocy, a jest jej pozbawiona ma prawo takiej pomocy żądać od wójta gminy, a ten nie ma prawa jej odmówić!

mgr Małgorzata Brzózka, pracownik Ośrodka Pomocy Społecznej;
Dignitas Dolentium

Powyższy tekst jest fragmentem poradnika „Poradnik dla Chorych na SLA/MND”.
Pełną wersję poradnika można pobrać na stronie: www.mnd.pl

Skomentuj