Fot. sxc.huFizjoterapia jest jednym z ważniejszych elementów leczenia przewlekłej niewydolności oddechowej u chorych z SLA i powinna rozpoczynać się od wczesnych etapów choroby.

Powinna być prowadzona przez rehabilitantów, którzy mają doświadczenie w prowadzeniu chorych z chorobami nerwowo-mięśniowymi, gdyż różni ona się od fizykoterapii prowadzonej u większości pozostałych chorych.

U chorych z SLA nie dążymy mianowicie do przywrócenia pełnej sprawności fizycznej jak to jest na przykład u pacjentów po urazach lub po zabiegach operacyjnych.

Prowadząc fizjoterapię w chorobach nerwowo-mięśniowch, a do takich należy SLA dążymy do:

zwiększenia ruchomości klatki piersiowej; mniejszy zakres ruchów oddechowych

doprowadza do ograniczenia ruchomości klatki piersiowej, która powinna być stopniowo

zwiększana,

zwiększenia pojemności życiowej płuc,

poprawy skuteczności kaszlu,

zapobiegania skrzywieniom kręgosłupa,

zwiększenia ruchomości w stawach,

zapobiegania przykurczom,

zapobiegania zwiększonemu napięciu mięśniowemu, tak zwanej „spastyce”.

Intensywność fizjoterapii powinna być dostosowana do stanu wydolności fizycznej, a zwłaszcza oddechowej chorego. Sesje ćwiczeń nie powinny być zbyt męczące dla pacjenta, gdyż może to nasilać osłabienie mięśniowe. W przypadkach poważnego zmniejszenia wydolności oddechowej, znacznie ograniczającego możliwość wykonywanie ćwiczeń, możliwe jest jednoczesne prowadzenie fizjoterapii i sesji wentylacji nieinwazyjnej. Wspomaganie oddechowe w czasie ćwiczeń pozwala na zwiększenie objętości oddechowej i dostarczenie dodatkowego tlenu, tak potrzebnego w trakcie fizjoterapii, kiedy większa jest praca mięśniowa i zapotrzebowanie mięśni na tlen. Takie rozwiązanie pozwala na uniknięcie uczucia duszności w czasie ćwiczeń i uzyskanie pełnego efektu płynącego z fizjoterapii.

W tym poradniku przyjęliśmy, że pod nazwą SLA kryje się choroba:

wg nazewnictwa amerykańskiego: Amyotrophic Lateral Sclerosis (ALS);

wg klasyfikacji chorób WHO ICD-10: Amyotrophic Lateral Sclerosis zaliczana do grupy G12.2 Motor Neuron Disease;

wg nazewnictwa w książce „Stwardnienie boczne zanikowe” Dariusz Adamek, Barbara Tomik; Wydanie I. Kraków 2005: Stwardnienie Boczne Zanikowe (SBZ);

wg nazewnictwa w książce „Stwardnienie Boczne Zanikowe” pod red. Prof. Huberta Kwiecińkiego: SLA klasyczne.

Zbigniew Szkulmowski
dr n.med., specjalista anestezjologii i intensywnej terapii

Zakład Fizjopatologii Oddychania i Wentylacji Domowej, Katedra i Klinika Anestezjologii i
Intensywnej Terapii, Collegium Medicum w Bydgoszczy, Szpital Uniwersytecki w Bydgoszczy,
Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Ośrodek Wentylacji Domowej
NZOZ Medycyna Specjalistyczna
Bydgoszcz
Ul. Łochowska 69
telefon: 052 379-91-66, 0 606 – 575 – 069 (czynny całą dobę),
email: biuro@wentylacjadomowa.pl, katarzynaorlowska@wentylacjadomowa.pl,
strona www: www.wentylacjadomowa.pl

Powyższy tekst jest fragmentem poradnika „Poradnik dla Chorych na SLA/MND”.
Pełną wersję poradnika można pobrać na stronie: www.mnd.pl

Skomentuj