Fot. sxc.huPionizację chorego oraz ćwiczenia bierne kończyn stosujemy także dlatego, by zapobiec chorobie zakrzepowo- zatorowej. Choroba ta jest najczęstszym i najniebezpieczniejszym powikłaniem występującym u chorych unieruchomionych. Ryzyko powstania zatoru powstaje już po 24 godzinach pozostawania w pozycji leżącej. W układzie żylnym w wyniku braku skurczu zastawek żylnych i zwiotczenia mięśniówki żył dochodzi do zwolnienia przepływu krwi żylnej, co przyczynia się do powstawania zakrzepów.

Czynniki sprzyjające to: zmiany w ścianach naczynia, wiek, palenie tytoniu, przewlekła niewydolność żylna, oraz przede wszystkim zwolnienie przepływu krwi żylnej np. w pozycji leżącej. W profilaktyce choroby zakrzepowo – zatorowej stosujemy heparyny drobnocząsteczkowe takie jak Fraxiparyna lub Clexan w dawkach zależnych od masy ciała pacjenta. Podajemy je podskórnie raz lub dwa razy dziennie, zależnie od zalecenia lekarza. Są łatwe w stosowaniu dla osoby opiekującej się chorym jako strzykawki jednorazowego użytku wraz z igłą i naciągniętym, gotowym do podania lekiem.

W ramach profilaktyki stosujemy ćwiczenia bierne pobudzające pompę mięśniową kończyn dolnych polegające na obracaniu stopami, podnoszeniu i obniżaniu stopy oraz masażu podudzi zawsze w kierunku serca. Technika głaskania polega na ruchach dłoni obejmujących dużą powierzchnię ciała pacjenta. Siła nacisku powinna być równomiernie rozłożona. Masaż ten zawsze wykonujemy od obwodu dośrodkowo – zgodnie z kierunkiem przepływu krwi żylnej i chłonki, za pomocą dłoni lub grzbietowej części ręki.

Technika rozcierania polega na wykonywaniu przez masującego ruchów kolistych za pomocą opuszków palców lub zgiętą częścią stawów międzypaliczkowych. Rozcieranie wykonujemy wolno, aby uzyskać elastyczność aparatu więzadeł. Dzięki rozcieraniu powodujemy usuwanie obrzęków w tkankach oraz stawach. Pomaga nam to rozluźnić mięśnie pacjenta. Oklepywanie to inny rodzaj masażu, który możemy zastosować najczęściej to „oklepywanie łyżeczkowe”, podczas którego w momencie uderzenia powstaje poduszka powietrzna między dłonią z powierzchnią masowaną. Uderzanie powinno być sprężyste, krótkie i nie powodować bólu ani zmian na skórze. Zwiększa ono napięcie mięśniowe i poprawia ukrwienie tkanek.

W tym poradniku przyjęliśmy, że pod nazwą SLA kryje się choroba:

wg nazewnictwa amerykańskiego: Amyotrophic Lateral Sclerosis (ALS);

wg klasyfikacji chorób WHO ICD-10: Amyotrophic Lateral Sclerosis zaliczana do grupy G12.2 Motor Neuron Disease;

wg nazewnictwa w książce „Stwardnienie boczne zanikowe” Dariusz Adamek, Barbara Tomik; Wydanie I. Kraków 2005: Stwardnienie Boczne Zanikowe (SBZ);

wg nazewnictwa w książce „Stwardnienie Boczne Zanikowe” pod red. Prof. Huberta Kwiecińkiego: SLA klasyczne.

Monika Zychowska, pielęgniarka

Powyższy tekst jest fragmentem poradnika „Poradnik dla Chorych na SLA/MND”.
Pełną wersję poradnika można pobrać na stronie: www.mnd.pl

Skomentuj