Produkcja paszowa a pustynnienie pastwiskIntensywna produkcja zwierzęca z właściwym sobie zapotrzebowaniem na uprawy paszowe przyczynia się do nadmiernej eksploatacji terenów wypasu i do pustynnienia. Pustynnienie jest jednym z najpoważniejszych światowych wyzwań ekologicznych, często uderzającym w najbiedniejszych. Zapotrzebowanie na ziemię pod uprawę ziarna na pasze dla zwierząt w intensywnej hodowli zwiększa presję na tereny wypasu.

Uprawy paszowe przejmują tereny dotychczasowych pastwisk i przypuszcza się, że będzie się tak nadal działo w wielu krajach rozwijających się. Tereny pastwiskowe już dziś znajdują się pod presją. Jak podaje FAO, tereny pastwiskowe świata już teraz są „przyparte do muru”. Wypas już przenosi się ma obszary marginalne, gdzie „dochodzi do granicy, jaką wyznaczają klimat i gleba”. Wszelka dalsza ekspansja prawdopodobnie sięgnie w głąb lasów lub na inne obszary ekologicznie cenne.

Utrata terenów pastwiskowych na rzecz upraw paszowych może z dużym prawdopodobieństwem doprowadzić do nadmiernego spasania istniejących jeszcze terenów wypasu, a stąd do ich pustynnienia. Stanowi to szczególnie poważne zagrożenie w czasach zmian klimatycznych. Już teraz 73% światowych suchych terenów wypasu jest w pewnym stopniu zdegradowane. Ekspertyza opublikowana w piśmie „Nature” we wrześniu 2007 r. stwierdzała: „Ekosystemy suche należą do najwrażliwszych na globalne zmiany klimatyczne. Wysoka presja wypasowa spycha ekosystemy suche na krawędź zagłady. Zwiększona suchość może następnie prowadzić do pustynnienia następującego skokowo, po którym szanse na odwrócenie tego zjawiska będą niskie”. Według Milenijnej Oceny Ekosystemów, pustynnienie uderza w środki utrzymania przeszło 25% ludności świata.

Powyższy tekst pochodzi z publikacji „Globalne ostrzeżenie: zmiany klimatyczne a dobrostan zwierząt hodowlanych”
www.klubgaja.pl

Skomentuj