Przyczyną omdlenia może być nagły spadek ciśnienia krwi. W niektórych przypadkach, tętno i naczynia krwionośne nie są w stanie odpowiednio szybko reagować na zmiany w gospodarce tlenowej naszego organizmu. Podobne sytuacje występują najczęściej u ludzi starszych oraz u tych, cierpiących na określone dolegliwości, na przykład cukrzycę. Omdlenie może wystąpić, gdy:

• Energicznie wstajemy
• Zbyt intensywnie pracujemy lub ćwiczymy, zwłaszcza, jeśli jest gorąco
• Zaczynamy zbyt szybko oddychać (hiperwentylacja)
• W sytuacjach zdenerwowania. Stany nerwowe mogą prowadzić do zmian ciśnienia krwi
• Przyjmujemy leki na wysokie ciśnienie krwi

Kaszel, oddawanie moczu i rozciąganie się mogą również wpłynąć na przepływ tlenu w naszym mózgu i w konsekwencji doprowadzić do omdlenia. Jeśli omdlenie nastąpi podczas jednej z wyżej wymienionych czynności, istnieje duże prawdopodobieństwo, iż nie jest ono sygnałem czegoś gorszego. W przypadku jednak, gdy omdlenia powtarzają się, należy zasięgnąć porady lekarza.

Gdy omdlenie następuję podczas skręcania głowy w jedną ze stron, przyczyną mogą być kości w szyi uwierające jedno z naczyń krwionośnych prowadzących po mózgu. Jeśli taka sytuacja wystąpi, powinniśmy powiedzieć o tym naszemu lekarzowi.

Przyczyną omdlenia może być spadek poziomu cukru we krwi. Dotyczy to głównie osób mających cukrzycę, podobna sytuacja wystąpi, gdy przez długi okres nie spożywamy żadnych posiłków.

Omdlenie mogą powodować też leki wydawane na receptę. Jeśli podejrzewamy, że przyjmowane przez nas leki wywołują omdlenia, powinniśmy skonsultować się z lekarzem. Alkohol, kokaina i marihuana to kolejne substancje mogące wywołać omdlenie.

Poważnymi przyczynami omdlenia są też ataki serca i szeroko rozumiane problemy związane z sercem oraz naczyniami krwionośnymi prowadzącymi do mózgu.

W jaki sposób znaleźć przyczynę omdlenia?

Lekarz prawdopodobnie zapyta o to, czym zajmowaliśmy się i co działo się przed wystąpieniem omdlenia. Ważne jest również nasze samopoczucie bezpośrednio przed i zaraz po omdleniu. Lekarz będzie również chciał przeprowadzić kilka dokładnych badań, by w dokładny sposób ustalić przyczynę.

Co powinniśmy zrobić czując, że mdlejemy?

Przed omdleniem możemy odczuwać zawroty głowy, oszołomienie, wrażenie jakby świat dookoła zaczął się kręcić, nieprzyjemne uczucie w żołądku. Wystąpić mogą również zaburzenia widzenia oraz tymczasowe pogorszenie słuchu. Jeśli wydaje się nam, że za chwilę zemdlejemy, połóżmy się. Jeśli jest to niemożliwe, usiądźmy i pochylmy się do przodu chowając głowę między kolana. Dzięki temu zapewnimy lepszy przepływ krwi do mózgu. Poczekajmy, aż poczujemy się lepiej i dopiero wtedy spróbujmy wstać. Kiedy już zdecydujemy się podnieść, róbmy to powoli.

Czy po omdleniu niezbędna jest wizyta u lekarza?

Jeśli omdlenie wystąpiło po raz pierwszy, a ogólny stan naszego zdrowia jest dobry, nie ma potrzeby zgłaszania się na wizytę do lekarza. Omdlenia zdarzają się wielu ludziom i najczęściej nie prowadzą do poważnych komplikacji. Jeśli jednak mamy poważne problemy ze zdrowiem, przede wszystkim problemy dotyczące układu sercowo-naczyniowego, wysokie ciśnienie krwi lub cukrzycę, wizyta u lekarza może być wskazana. Porady lekarskiej należy zasięgnąć, gdy omdlenia zdarzają się często i występują równolegle z poniższymi symptomami:

• Nieregularne tętno
• Ból w klatce piersiowej
• Ciąża
• Trudności w oddychaniu
• Nagłe, niezapowiedziane utraty przytomności
• Zaburzenia widzenia
• Dezorientacja
• Trudności w wysławianiu się
• Odzyskanie świadomości trwa dłużej niż kilka sekund
• Omdlenia występujące podczas obracania głowy w bok
• Omdlenia występujące częściej niż raz w miesiącu

Kto jest narażony na częste omdlenia?

Najbardziej narażeni na omdlenia są ludzie cierpiący na określone choroby. W grupie tych chorób znajdują się:

• Problemy z sercem, takie jak nieregularne tętno lub zatory w okolicach serca uniemożliwiające docieranie krwi do mózgu
• Cukrzyca
• Lęki i ataki paniki
• Odwodnienie
• Niski poziom cukru we krwi

Powyższy artykuł został napisany na podstawie publikacji znajdującej się pod adresem:
http://familydoctor.org/online/famdocen/home/articles/065.printerview.html

Tłumaczenie zostało wykonane przez biuro tłumaczeń IBT.
Link: biuro tłumaczeń

Niedoczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy jest rodzajem choroby tarczycy, która spowodowana jest niedoborem hormonów tarczycy.

Mówi się, że przyczynami powstawania niedoczynności tarczycy są:

• zaburzenia syntezy hormonów tarczycy
• procesy zapalne
• procesy autoimmunizacyjne
• wpływ niektórych leków
• niedobór jodu w organizmie

Jeśli niedoczynność tarczycy dotyka dzieci, rozwija się u nich zahamowany wzrost przy nieproporcjonalnie dużym tułowiu.

Obraz kliniczny niedoczynności tarczycy u dorosłych to:

• obrzęk śluzowaty skóry
• spowolnienie umysłowe
• niska temperatura ciała
• zwolniona przemiana materii

W razie podejrzenia o niedoczynność tarczycy wykonywane są zazwyczaj badania hormonalne- stężenia TSH i fT4 we krwi.

Leczenie niedoczynności tarczycy

Leczenie tego rodzaju choroby tarczycy polega na wprowadzeniu leków substytucyjnych. Zazwyczaj jest to preparat l-tyroksyny w 1 porannej dawce, na czczo.

Rozpoznanie

Ważne jest wczesne rozpoznanie niedoczynności tarczycy, bowiem niski poziom hormonów może doprowadzić do upośledzenia umysłowego i fizycznego rozwoju dziecka. U dzieci dotkniętych niedoczynnością tarczycy obserwuje się wówczas opóźnienie rozwoju, duży język, otwarte usta, łuszczącą skórę.

Nadczynność tarczycy

Ten rodzaj choroby tarczycy spowodowany jest kilkoma czynnikami, wśród których wymienić możemy:

• guzkiem, który wydziela zbyt wiele hormonów tarczycowych
• wolami nadczynnymi czyli rozrostem tkanki gruczołowej
• zapaleniem gruczołu tarczycowego

Diagnostyka nadczynności tarczycy

Lekarz, który podejrzewa u pacjenta nadczynność tarczycy kieruje go na badania. Wyniki badań, które mogą wskazywać na nadczynność tarczycy to:

• bardzo znikomy poziom TSH
• wysoka zawartość hormonu T3
• wysoka zawartość hormonu T4
• niski poziom cholesterolu

Objawy nadczynności tarczycy

U chorego na ten rodzaj choroby tarczycy występują przede wszystkim silne pobudzenie energetyczne organizmu w obrębie tkanek oraz wyniszczanie organizmu inaczej nazywane działaniem katabolicznym. U chorego występują ponadto takie objawy jak:

• drżenie rąk
• wiotczenie mięśni
• zaburzenia miesiączkowe
• choroby serca
• resorpcja kości
• problem z koncentracją
• problem z pamięcią

Do wczesnych objawów mogących świadczyć o nadczynności tarczycy zaliczyć możemy:

• biegunki
• utrata wagi
• uczucie gorąca
• błyszczące oczy
• drżenie rąk
• kołatanie serca
• problemy z zasypianiem
• wysokie ciśnienie skurczowe

Nadczynność tarczycy jest rodzajem choroby tarczycy dosyć rozpowszechnionym. Występuje częściej u kobiet. Nadczynność tarczycy może powstać po ciężkich przeżyciach nerwowych, po przebyty zakażeniu czy też wypadku komunikacyjnym. Warto nadmienić, iż nadczynność tarczycy może rozwinąć się po użyciu niektórych leków, czy też niekontrolowanych dawek jodu podawanych choremu.

Ten rodzaj choroby tarczycy występuje bardzo często w postaci choroby Graves-Basedowa, która cechuje się równomiernym powiększeniem tarczycy oraz wytrzeszczem oczu. Wytrzeszcz oczu może być często nasilony do tego stopnia, że towarzyszą mu łzawienie, podwójne widzenie i światłowstręt.

Balneoterapia

W leczeniu choroby tarczycy często zaleca się leczenie klimatyczne. Warto tu szczególnie podkreślić, iż pacjenci cierpiący na nadczynność tarczycy powinni unikać morza. Szczególnie szkodliwe działa napromieniowanie słoneczne. W przypadku wyleczonej nadczynności tarczycy lub wola obojętnego pobyt w klimacie nadmorskim jest jednak wskazany. Korzystne działanie klimatu morskiego należy wiązać przede wszystkim z wysoką zawartością jodu, ale nie tylko. Korzystniejszy wpływ ma pobyt nad otwartym morzem niż nad zatoką. Pobyt nad morzem działa doskonale na chorych z wytrzeszczem ocznym. W wielu sanatoriach nadmorskich chorzy na choroby tarczycy z towarzyszącym wytrzeszczem ocznym poddawani są wyśmienitej terapii o nazwie jonofereza.

Bursztyn

Przeświadczenie o korzystnym działaniu bursztynu na powiększoną tarczycę jest jak najbardziej zgodne z prawdą. Będąc więc na wypoczynku nad morzem, warto odwiedzić Gdańsk, w którym znajduje się Muzeum Bursztynu, które mieści się w zabytkowych wnętrzach Przedbramia ulicy Długiej. Muzeum Bursztynu posiada bogatą kolekcję tego cennego surowca. Wybierzmy się więc tam i zakupmy ten leczniczy surowiec.

Klimat górski

Każdy lekarz nam powie, że klimat górski źle wpływa na nadczynność tarczycy. Dłuższy pobyt w tym rejonie, z uwagi na brak jodu może spowodować u chorego powiększenie się wola obojętnego.

Opracowała
A.Nachtigal

Czym jest genetyka?

Jej narodziny nastąpiło dopiero w początkach XX wieku, jednakże warto zauważyć, iż z dziedzicznego charakteru schorzeń zdawaliśmy sobie sprawę już od dawna. W XIX wieku pojawiły się pierwsze zapiski, które były poświęcone właśnie chorobom genetycznym. Interesującego odkrycia dokonał londyński lekarz Adams, który wydał książkę pt ” Traktat filozoficzny o dziedziczonych cechach rasy ludzkiej”. W tejże pochodzącej z 1815 roku książce, Adams przedstawia związek między chorobami dziedzicznymi a małżeństwem krewnych. Wiele z jego spostrzeżeń na temat chorób genetycznych okazało się słusznych.

Kiedy już przyjdzie nam zmierzyć się z chorobą genetyczną powinniśmy wiedzieć o niej jak najwięcej. Często obawiamy się, że kolejne nasze dzieci również będą chore. Zawodowym i etycznym obowiązkiem każdego lekarza, który rozpoznał określony rodzaj choroby genetycznej, jest poinformowanie rodziców o tym, jak wielkie jest genetyczne ryzyko prawdopodobieństwa, że ich przyszłe dzieci przyjdą na świat również chore.

Przyjrzyjmy się kilu chorobom genetycznym.

Mongolizm – Choroba Downa

Jest to jedna z chorób genetycznych. Spowodowana jest nieprawidłowością chromosomalną – to znaczy w dwudziestej pierwszej parze chromosomów występuje trisomnia.

Nazwa choroby wywodzi się od zmarszczki, która występuje w fałdzie powiekowym, co nadaje twarzy chorego charakterystyczny wygląd – przypominający rasę mongolską.

Prawdopodobieństwo urodzenia się dziecka dotkniętego tą chorobą genetyczną wzrasta wraz z wiekiem matki. Po 35 roku życia kobiety, wzrasta ryzyko poczęcia dziecka z mongolizmem.

Kobiety w ciąży mogą być poddane badaniom przesiewowym, pod kątem ewentualnych nieprawidłowości ciąży. Szereg standardowych badań prenatalnych może doprowadzić do wczesnego wykrycia zespołu Downa u nienarodzonego dziecka.

Za granicę wieku, powyżej której wskazane jest przeprowadzenia takich badań, uważa się 30-35 lat.

Charakterystyczne cechy występujące w chorobie:

• niedorozwój umysłowy
• płaska twarz ze spłaszczonym nosem
• duży język
• zahamowany wzrost
• wiotkie mięśnie i więzadła stawowe
• sucha skóra
• skośne rozstawienie oczu
• często wrodzone wady serca
• niski wzrost
• nawracające infekcje ucha

Osoby z mongolizmem mają mniejsze zdolności poznawcze, niż reszta rówieśników. Wahają się one w granicach od lekkiej do umiarkowanej niepełnosprawności intelektualnej.

Zaburzenia te uzewnętrzniają się jako skłonność chorego do zawężonego toku myślenia i do naiwności.

Osoby z łagodnym stopniem upośledzenia umysłowego radzą sobie w życiu codziennym, potrzebując tylko niewielkiej pomocy ze strony opiekuna.

W przypadku większego upośledzenia umysłowego, pomoc osoby opiekującej się chorym, jest nieodzowna. Konieczna jest wtedy pomoc, w każdej dziedzinie życia, tak jak w ubieraniu się, myciu, robieniu zakupów, lub też załatwianiu spraw urzędowych.

Dzieci urodzone z zespołem Downa, zachowują się tak samo, jak zdrowi rówieśnicy. Potrafią się śmiać i płakać. Ich wygląd oprócz zmian spowodowanych przez chorobę, może być podobny do rodziców. Do szczęśliwego rozwoju potrzebują ciepłą i miłości.

Dzieci z zespołem Downa, do ciągłego rozwijania się pod względem umysłowym i fizycznym, potrzebują od rodziców specjalnej troski i stałej stymulacji, przez co kosztuje to opiekunów więcej czasu i pracy.

Ze względu na podwyższone ryzyko występowania, wraz z zespołem Downa innych chorób, konieczne jest przeprowadzanie regularnych kontroli lekarskich, poprzez takich specjalistów jak: pediatra, laryngolog, okulista.

Ten rodzaj choroby genetycznej jest często występujący na całym świecie.

Hemofilia – krwawiączka

Ten rodzaj choroby genetycznej tłumaczymy jako dziedziczną skazę krwiotoczną.

Choroba ta uwarunkowana jest genetycznie. Jest spowodowana, poprzez brak odpowiedniej ilości czynników, odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi.

Na hemofilię zapadają prawie wyłącznie sami mężczyźni. Ciekawostką jest tu fakt, że samą chorobę przenoszą głównie kobiety. Jest to tak zwany defekt genetyczny chromosomu X – nazywane sprzężeniem z płcią.

Najczęściej występującym typem hemofilii, jest typ A, powodujący zaburzenia biosyntezy globuliny antyhemofilowej.

Charakterystyczne objawy tego rodzaju choroby genetycznej to:

Pierwsze objawy mogą już wystąpić w dzieciństwie. Nawet raczkowanie, może spowodować wylewy krwi w stawach kolanowych.

Inne objawy:

• trudne do opanowania krwotoki, nawet po niewielkim skaleczeniu
• częste wylewy
• różnego typu skaleczenia i urazy
• krwawienia do tkanek miękkich
• wylewy odstawowe powodujące zniekształcenia i przykurcze
• upadki mogą powodować krwawienia wewnętrzne, obrzęki kończyn i bóle stawów
• krwiomocz
• krwawienia z błony śluzowej jamy ustnej i nosa
• krwawienia zagrażające życiu chorego: pozaotrzewnowe, do ośrodkowego układu nerwowego, krwawienia w okolicy szyi

W hemofilii czas krzepnięcia krwi znacznie się wydłuża.

Leczenie hemofilii

Leczenie tej choroby genetycznej polega na podawaniu globuliny, przetaczaniu osocza antyhemofilowego, witaminy K oraz podawaniu antybiotyków, chroniących przed powstawaniem zakażenia.

Współczesne możliwości lecznicze znacznie zmniejszyły ryzyko wystąpienia porażeń i przedwczesnego zgonu. Większe skaleczenia mogą być jednak niebezpieczne dla życia.

Poważnym obciążeniem w życiu osoby chorej na hemofilię i jej krewnych, jest stale występujące zagrożenie i trwała zależność od pomocy lekarskiej.

Chory na hemofilię, powinien unikać uprawiania niebezpiecznych sportów. Nie należy też używać leków mogących zwiększyć ryzyko krwawienia – na przykład środków przeciwbólowych i przeciw przeziębieniu – np. polopiryny.

Osoby chore na ten rodzaj choroby genetycznej sami uczą się z czasem, w jakich sytuacjach i w jakich ilościach samodzielnie mogą sobie zaaplikować preparat czynnika ósmego – czyli czynnika przeciwhemofilowego.

Przy wystąpieniu ostrego krwawienia, należy natychmiast udać się do lekarza po pomoc. Zaleca on przetoczenie koncentratu ósmego czynnika krzepnięcia.

W zależności od nasilenia krwawienia, może zachodzić konieczność kilkukrotnego powtórzenia tego typu leczenia, w ciągu kolejnych 5 do 10 dni.

Mukowiscydoza

Jedną z najczęstszych chorób genetycznych jest właśnie mukowiscydoza. Ten rodzaj choroby genetycznej wywołany jest błędem w siódmym chromosomie genu kodującego białko. Brak syntezy tego właśnie białka doprowadza do niewydolności układu oddechowego. Wskutek tej sytuacji powstaje gęsty i lepki śluz, który przyczynia się do infekcji. Mucowiscydoza atakuje również wątrobę i trzustkę, gdzie śluz atakując te narządy może przyczynić się do rozwoju marskości wątroby. Chorzy na ten rodzaj choroby genetycznej słabo przybierają na wadze.

Leczenie mucowiscydozy

Ten rodzaj choroby genetycznej wymaga ścisłego leczenia, które należy rozpocząć natychmiast po rozpoznaniu choroby. W zależności od stopnia zaatakowanych narządów podejmuje się różnorodne metody leczenia.

Pomocne metody leczenia to zazwyczaj:

• leki upłynniające ropną wydzielinę znajdującą się w oskrzelach
• fizykoterapia układu oddechowego
• antybiotyki mające na celu zapobieganie dalszym zakażeniom
• inhalacje

W miarę rozwoju choroby często potrzebne jest podawanie tlenu, płukanie oskrzeli. W skrajnych przypadkach tego rodzaju choroby genetycznej konieczna jest transplantacja płuc.

Objawy mucowiscydozy

Do najważniejszych objawów, które mogą świadczyć o rozwoju tego rodzaju choroby genetycznej zaliczyć możemy:

• przewlekły kaszel o charakterze napadowym
• przewlekłe zapalenia oskrzeli
• nawracające zapalenia płuc
• przewlekłe zapalenia zatok
• polipy nosa
• długo utrzymująca się żółtaczka u noworodka
• kamica żółciowa u dziecka
• słaby przyrost masy ciała
• słaby wzrost

Badania przed poczęciem dziecka

Wystąpienie niektórych chorób dziedzicznych można przewidzieć jeszcze przed poczęciem, dlatego warto wykonać niezbędne badania prenatalne oraz zapoznać się z genotypami przyszłych rodziców.

Czym są takie badania?

Badania prenatalne są badaniami, dzięki którym możemy wykryć wadę wrodzoną u rozwijającego się płodu. Aby poddać się takim badaniom należy spełniać przynajmniej jedno z podanych kryteriów:

• należy mieć skończone 35 lat – przyszła matka
• w rodzinie jednego z przyszłych rodziców wystąpił jakiś rodzaj choroby genetycznej
• kobieta urodziła już dziecko z wadą genetyczną

Rozwój medycyny pozwala na to, że jeszcze w łonie matki można pomóc dziecku. Wcześnie postawiona diagnoza daje możliwość podjęcia skutecznego leczenia.

Artykuł został napisany wyłącznie w celach informacyjnych. Wszelkie wątpliwości i obawy należy konsultować z lekarzem.

Opracowała
A. Nachtigal

Choroby wątroby mogą być integralną składową chorób pochodzenia:

• pasożytniczego
• bakteryjnego
• wirusowego

Objawy podmiotowe choroby wątroby

Do najczęściej występujących objawów podmiotowych mogących wskazywać na określony rodzaj choroby wątroby zaliczyć możemy:

Ból

Ból taki zlokalizowany jest w prawym nadżebrzu. Często promieniuje do barku. Ponadto, chory skarży się na silne bóle głowy. Taki rodzaj bólu może wskazywać na choroby wątroby, które zazwyczaj przebiegają bez objawów, dopiero w zaawansowanej postaci choroby wątroby dają sygnały w postaci takiego właśnie bólu. Mogą wskazywać na kamicę żółciową, zapalenie wątroby czy też powiększenie tego organu.

Swędzenie skóry

Ten objaw jest charakterystyczny do rodzaju choroby wątroby przebiegającej z żółtaczką. Często swędzenie skóry wyprzedza żołtaczkę. Swędzenie dotyka zwykle całe ciało, jednakże często zlokalizowane jest jedynie w okolicach pachowych, pachwinowych, podeszwach, dłoniach.

Krwawienia

Krwawienia objawiające się w chorobie wątroby są wynikiem żylaków przełyku. Chorzy na wątrobę cierpią zwykle na krwotoki z nosa, dziąseł i śluzówek. Łatwo dochodzi u nich do siniaków i wybroczyn.

Łaknienie

Bardzo silne łaknienie dotyka zwłaszcza chorych na kamicę żółciową. Spożywają dużo i często. Z kolei chorzy na przewlekłe choroby wątroby, zwłaszcza miąższu wątrobowego skarżą się na brak apetytu, a ponadto każdy pokarm wydaje się kleisty.

Dyspetyczne objawy

Ten rodzaj objawów dotyczy przeważnie zaparć. Chorzy często sięgają po środki przeczyszczające. Objawem choroby miąższu wątrobowego oraz dróg żółciowych są biegunki zależne od współistnienia zapalenia trzustki. Chorzy cierpią również na obfite oddawania gazów.

Przedmiotowe objawy choroby wątroby

Do przedmiotowych objawów choroby wątroby zaliczyć możemy:

• żółtaczkę
• zmiany skórne

Kępki żółte pojawiają się na powiekach oraz po zewnętrznej stronie łokci. Występują u chorych z hiperbilirubinemią. Pajączki naczyniowe występują u chorych na przewlekłe choroby wątroby np. marskość wrotna czyli alkoholowa. Białe paznokcie w postaci kredowego odcienia, rozciągający się od podstawy paznokcia, tak aż znika jego macierz.

Przerost sutków

Ten objaw choroby wątroby dotyka około 10% mężczyzn. Sutki chorego są powiększone, bolące i wydzielają siarę. Jest to pewnego rodzaju zaburzenie hormonalne występujące u chorych na wątrobę.

Choroby wątroby zapalne

Choroby wątroby mogą mieć postać stanu zapalnego. Na skutek zaniedbań higienicznych każdego roku około kilkadziesiąt tysięcy osób zapada na ostre zapalenie wątroby.

Ten rodzaj choroby wątroby cechują dwie postacie:

• zapalenie nagminne, które dotyka szczególnie dzieci oraz osoby starsze. Jest spowodowane zakażeniem wirusowym typu A.
• zapalenie wszczepienne spowodowane zakażeniem wirusem typu B

Zapalenie wątroby typu B jest chorobą groźną. U około 10% chorych nie dochodzi do całkowitego wyleczenia i choroba ta nabiera charakteru przewlekłego zapalenia wątroby. Proces taki nierzadko doprowadza do marskości wątroby.

Zakażenie wątroby

Zakażenie wątroby nie jest jedyną przyczyną jej marskości. Do powstania marskości doprowadza również nadużywanie alkoholu, choroby zakaźne i wrodzone, jak również choroby o podłożu immunologicznym.

Rozpoznanie choroby wątroby opiera się na badaniu laboratoryjnym, gdzie wysoki poziom bilirubiny wskazuje na to, że z naszą wątrobą dzieje się coś nie w porządku. Mocz chorego przybiera barwę ciemną, kojarzoną z barwą piwa, natomiast stolec ulega odbarwieniu.

Promienica wątroby

Ten rodzaj choroby wątroby należy do chorób grzybiczych tego organu. Promienica dotyka głównie bydło, jednakże u ludzi dochodzi również do zachorowania. Dzieje się tak na skutek zużycia lub połknięcia ziaren, źdźbła i słomy. Wskutek promienicy w wątrobie powstają nacieki, które po rozmiękczeniu tworzą ropnie, które otoczone są tkanką łączną. Choroba ta rozwija się przez wiele lat, przechodząc przez torebkę wątrobową, klatkę piersiową oraz powłoki brzuszne.

Objawy promienicy wątroby

Ten rodzaj choroby wątroby objawia się zwykle wysoką gorączką. Wątroba jest powiększona i boli podczas jej uciskania. Chory na promienicę wątroby odczuwa twardą spoistość w obrębie tego narządu. Innym, specyficznym objawem jest niedokrwistość neufrofilowa z leukocytozą.

Rozpoznanie

Aby postawić właściwą diagnozę wykonuje się badania mikroskopijne oraz bakteriologiczne ropy lub też bioptycznego materiału, który jest pobierany z nacieku. Badanie to wykonuje się w kierunku obecności grzybni promieniowca.

Zapalenie torebki wątrobowej

Ten rodzaj choroby wątroby powstaje po przebytej żółtaczce wirusowej. Dochodzi do zapalenia torebki wątrobowej, która nabiera charakteru przewlekłego. U chorego na ten rodzaj choroby wątroby stwierdza się pojawienie zrostów, które sprawiają choremu ciągnący ból w stronę prawego podżebrza, odczuwanego zwykle po wysiłku fizycznym. Zrosty te umiejscowione są między wątrobą a ścianą jamy brzusznej. W celu zdiagnozowania tejże choroby wykonuje się zazwyczaj laparoskopię.

Wewnątrzwątrobowy zastój żółci

Do tego typu choroby wątroby dochodzi wtedy, gdy wszystkie składniki żółci nie są w stanie przedostać się do światła jelit. Wskutek tego niedomagania gromadzą się w wątrobie i krwi. Wewnątrzwątrobowy zastój żółci powoduje nagromadzenia się żółci w komórkach miąższowych wątroby, wskutek czego dochodzi do powstawania zakrzepów żółciowych w rozszerzonych kanalikach.

Objawy wewnątrzwątrobowgo zastoju żółci

Ten rodzaj choroby wątroby objawia się w szczególności:

• żółtaczką
• odbarwieniem stolca
• świądem skóry
• obecnością bilirubiny w moczu
• powiększeniem wątroby
• powiększeniem śledziony
• znacznie powiększonym poziomem cholesterolu w surowicy
• obecność urobilinogenu w moczu

Przyczyny powstawania wewnątrzwątrobowego zastoju żółci

Do przyczyn powstania tego rodzaju choroby wątroby zaliczyć możemy:

• czynniki hormonalne
• lekarstwa anaboliczne
• wady wrodzone przemiany barwnika żółciowego
• hormony z grupy progesteronów
• żółtaczka zakaźna
• nawracająca cholestaza
• cholestaza pooperacyjna

Zgodnie z definicją, cholestaza jest określeniem zastoju żółci. Zgodnie z danymi statystycznymi około 30% chorób wątrobowych występuje u alkoholików. Choroba ta przebiega z objawami wewnątrzwątrobowego zastoju żółci.

Dieta, witaminy i ziółka stosowane w chorobach wątroby

Kardynalną zasadą leczenia choroby wątroby jest całkowita eliminacja alkoholu, pod każdą jego postacią. Dieta w chorobach wątroby musi obfitować w wszystkie niezbędne składniki. W leczeniu choroby wątroby pomocne okazały się mieszanki ziołowe. Dotyczy to głównie przewlekłej choroby wątroby.

Przykładowa mieszanka ziołowa stosowana w chorobach wątroby

Składniki – po 30 gramów z każdego:

• ziele dziurawca
• ziele drapacza lekarskiego
• ziele fiołka trójbarwnego
• ziele krwawnika
• koszyczek rumianku
• kora kruszyny
• ziele mięty pieprzowej

Sposób przygotowania:

Płaską łyżkę stołową ziół zalewamy szklanką wrzątku. Pozostawiamy pod przykryciem na pół godzinki. Następnie odcedzamy i pijemy w ciepłej postaci dwa razy dziennie na czczo oraz przed snem. Ta mieszanka szczególnie pomocna jest w łagodzeniu ostrej postaci wirusowego zapalenia wątroby. Każdy chory na wątrobę powinien zadbać o dostarczenie organizmowi witamin z grupy B, witaminy C i PP.

Warto nadmienić, że czynność i sprawność wątroby jest ściśle związana ze stanem całego przewodu pokarmowego, dlatego też w leczeniu wątroby należy zwrócić uwagę na cały przewód pokarmowy, a w szczególności na trzustkę.

Artykuł ten został napisany w celach informacyjnych. Kiedy zaniepokoi nas nasza wątroba skonsultujmy się z lekarzem. Nie odwlekajmy wizyty na potem…

Opracowała
A.Nachtigal

Choroby trzustki

Przewlekłe zapalenie trzustki

Przewlekłe choroby trzustki są najczęściej wynikiem:

• przebyte, ostre stany zapalne tego narządu
• alkoholizm
• kamica żółciowa
• choroba wrzodowa
• zapalenie wątroby

Jak rozpoznać przewlekłe zapalenie trzustki?

Objawami świadczącymi o tym rodzaju choroby trzustki są:

• brak tolerancji niektórych pokarmów
• zawartość tłuszczu w luźnych stolcach
• częste biegunki
• obecność niestrawionych pokarmów w kale
• bóle w lewej stronie brzucha
• często anemia
• ogólne osłabienie

Leczenie przewlekłego zapalenie trzustki

Leczenie tego rodzaju choroby trzustki polega przede wszystkim na podawaniu leków, które zawierają enzymy trawienne. W ostrej postaci zapalenia trzustki podaje się leki uśmierzające ból, a także zmniejszające wydzielanie soku trzustkowego. Chory powinien być na diecie niskotłuszczowej i łatwo przyswajalnej. Trzeba zadbać o pokarmy, które nie wpływają drażniąco na przewód pokarmowy. W nasilonym stadium choroby wprowadza się odżywianie pozajelitowe, zaleca się głodówkę. Warto pamiętać, że ze względu na charakter tej choroby trzustki wszelkie zalecenia muszą być ustalone przez lekarza. Leczenie musi iść w parze ze stałym kontrolowaniem stanu organizmu chorego. Mowa tutaj przede wszystkim o kontroli stanu nerek, płuc oraz sprawdzaniu krzepnięcia krwi oraz kontroli układu krążenia.

Diagnostyka

Diagnostyka tej choroby polega na wykonaniu podstawowych badań, do których zaliczamy:

• badanie krwi i moczu na sprawdzenie poziomu amylazy, która jest enzymem trzustki
• ultrasonografię, która pozwoli sprawdzić, czy chory nie cierpi na kamicę pęcherzyka żółciowego
• tomografię komputerową z dożylnym podaniem cieniującego środka

Torbiele trzustki

Choroby trzustki są jednymi z poważniejszych schorzeń u człowieka, ponieważ organ ten odgrywa ważną rolę w procesie trawienia i regulacji metabolizmu.

Trzustka produkuje sok trzustkowy, który czynnie uczestniczy w trawieniu białek, tłuszczów i węglowodanów. Sok trzustkowy zawiera ponadto dwuwęglany, które neutralizują kwas solny z żołądka, co zapobiega uszkodzeniu jelit.

Torbiele trzustki upośledzają jej działanie, gdyż mogą ulegać powiększaniu do bardzo znacznych rozmiarów, co może powodować ból oraz nacisk na inne narządy i organy.

Torbiele trzustki, są to najczęściej zbiorniki wypełnione sokami trawiennymi, innymi płynami oraz martwymi tkankami.

Rodzaje torbieli i przyczyna ich powstawania

Torbiele prawdziwe

To torbiele które są wyściełane, od wewnątrz nabłonkiem, z komórkami wydzielniczymi.

Przyczyna ich powstawania może być różna, na przykład:

• wady wrodzone
• mukowiscydoza
• tasiemiec psi

Torbiele rzekome

Ten rodzaj torbieli występuje znacznie częściej, niż torbiele prawdziwe. Nie są pokryte żadnym nabłonkiem wydzielniczym.

Ich powstawanie jest wynikiem choroby trzustki, na przykład ostrym zapaleniem, lub też urazu trzustki.

Objawy torbieli trzustki

• ogólne osłabienie organizmu
• uczucie pełności w nadbrzuszu
• ból i ucisk w nadbrzuszu
• bladość
• gorączka
• w skrajnych wypadkach wstrząs

Leczenie torbieli trzustki

Często schorzenie to występuje bezobjawowo. Zwłaszcza kiedy torbiele są bardzo małe. Niekiedy zdarza się, że torbiele ulegają wchłonięciu.

W przypadku większych torbieli trzustki stosuje się zabiegi chirurgiczne.

Rak trzustki

Choroby trzustki są bardzo poważnymi schorzeniami, które w sposób znaczący osłabiają cały organizm, poprzez upośledzenie działania układu pokarmowego.

Bardzo poważnym chorobą jest rak trzustki.

Dolegliwości

Rak trzustki wywołuje dolegliwości bólowe, w bardzo późnym stadium rozwoju choroby. Dolegliwości te, mogą się od siebie bardzo różnić, w zależności od miejsca usytuowania guza.

• Guzy znajdujące się w głowie trzustki powodują odruchy wymiotne, utratę apetytu, spadek wagi ciała i postępującą powoli, bezbolesną żółtaczkę.
• Jeżeli nowotwór umiejscowiony jest w trzonie trzustki, to występują świdrujące bóle nadbrzusza, które promieniują w kierunku pleców, które potęgują się po jedzeniu i w pozycji leżącej.

Innymi objawami, mogącymi sugerować występowanie raka trzustki, są między innymi:

• powiększenie wątroby
• biegunka
• guz wyczuwalny przez powłoki skórne
• wodobrzusze
• półpasiec rzekomy
• patologiczna nietolerancja glukozy lub cukrzyca

Metody rozpoznania raka trzustki

• USG
• zdjęcia rentgenowskie
• badanie cytologiczne wydzieliny trzustki
• ultrasonografia laparoskopowa
• oznaczenie markerów nowotworowych

Przyczyny raka trzustki

Główną przyczyną, znaną lekarzom jest zapalenie trzustki.

Ryzyko zachorowania

Choroby trzustki wzmagają się wraz z wiekiem. Rak trzustki, rozwija się zwykle po ukończeniu 60 roku życia. Nie jest to choroba rzadka.

Częściej występuje u mężczyzn, niż u kobiet. Ryzyko zachorowania jest także większe u osób pochodzenia afro – amerykańskiej.

Wykrycie raka trzustki następuje zazwyczaj w momencie, kiedy choroba jest już w zaawansowanym stadium i mają już miejsce przerzuty do innych organów, zwykle do wątroby i płuc i węzłów chłonnych

Czynnikami ryzyka zachorowania mogą być między innymi:

• palenie papierosów
• przewlekłe zapalenie trzustki
• cukrzyca
• wysoki udział mięsa w stosowanej diecie
• otyłość
• płeć męska
• występowanie raka trzustki, u krewnych pierwszego stopnia

Leczenie raka trzustki

Jeżeli nowotwór jest ograniczony tylko do trzustki, to można zastosować leczenie chirurgiczne. Należy w takim wypadku usunąć całą trzustkę. To oczywiście oznacza rozwiniecie się cukrzycy, a co za tym idzie, fakt iż chory będzie musiał przyjmować insulinę.

W przypadku przerzutów na inne organy, leczenie staje się niemożliwe. Naświetlania oraz podawanie leków przeciwrakowych, może jedynie przedłużyć życie pacjenta.

Właściwe odżywianie

Śmiało można rzec, że od niewłaściwego odżywiania bierze swój początek większość chorób układu pokarmowego. Choroby trzustki są na tyle specyficzną odmianą choroby, że wymagają bacznej obserwacji i zastosowania indywidualnie dobranych metod leczenia. Warto również pamiętać o stosowaniu odpowiedniej diety oraz leków zawierających enzymy trawienne.

Artykuł ten został napisany wyłącznie w celach informacyjnych. Wszelkie nieprawidłowości mogące świadczyć o chorobie trzustki muszą zostać skonsultowane z lekarzem.

Czym jest alergen?

Alergenem jest substancja biologiczna lub chemiczna, która posiada zdolność do uczulenia, a w późniejszym okresie do wywoływania objawów alergicznych. Liczba substancji mogących uczulać jest ogromna. Zarówno białka, jak węglowodany, a nawet proste związki chemiczne w pewnych warunkach nabierają właściwości alergenów.

Alergeny możemy podzielić na wziewne, pokarmowe, kontaktowe oraz wstrzykiwane.

Alergeny pokarmowe

Ta grupa alergenów stanowi różnorodne substancje, które posiadają jedyną cechę wspólną, jaką jest wnikanie do organizmu przez błony śluzowe przewodu pokarmowego. Charakterystyczne dla alergii pokarmowej jest fakt, że ma ona charakter wielonarządowy.

Alergie pokarmowe

Alergie pokarmowe należą do często występujących alergii. Alergie pokarmowe powstają wskutek reakcji układu immunologicznego wywołanej przez określony alergen zawarty w produkcie pokarmowym. W najprostszym przypadku alergik wie, że jest uczulony na dany produkt, bowiem doświadczył poważnych zaburzeń po jego spożyciu. W wielu przypadkach wykrycie pokarmu uczulającego nie jest wcale takie proste. Rozpoznanie to jest utrudnione z powodu złożoności produktów, którymi się chory odżywiał.

Przyczyny alergii pokarmowej

Warto przyjrzeć się temu, co sprzyja powstawaniu alergii przewodu pokarmowego.

Oto główne przyczyny alergii pokarmowych:

• Spożywanie pokarmu uczulającego
• Spożywanie posiłków w pośpiechu
• Niedokładne żucie pokarmów

Te dwa, wyżej wymienione nawyki żywieniowe sprawiają, że do naszego żołądka i jelit przedostają się duże kęsy jedzenia

• Nadużywanie kawy, alkoholu i mocnej herbaty powoduje zakwaszenie treści żołądka oraz jelita, a tym samym zwiększa się przepuszczalność śluzówki i jelita.
• Nadużywanie cukrów, mięsa, mleka oraz przetworów mlecznych, które zakwaszają ślinę, treść żołądka i jelit.
• Obecność pasożytów, które wywołują stany zapalne śluzówki, jelita, a tym samym niszczą barierę jelitową.
• Helicobacter pylori

Główne objawy alergii pokarmowej:

• Nieprzyjemny zapach z ust, który jest przyczyną nietolerancji pokarmowej
• Afty czyli bolesne owrzodzenia jamy ustnej
• Biegunki, które trwają miesiącami lub nawet latami, mogą być objawem lambliozy, nietolerancji cukrów lub alergii pokarmowej.
• Zapalenie czerwienie wargowej
• Bóle brzucha
• Pleśniawki
• Zapalenie dziąseł
• Język geograficzny
• Śluz w stolcu
• Zgaga
• Zaparcia
• Zajady
• Kaszel
• Anemia, która jest spowodowana krwistymi stolcami
• Nawracające infekcje górnych i dolnych dróg pokarmowych
• Zaburzenie snu
• Utrzymujący się katar

Leczenie alergii pokarmowych

Leczenie alergii pokarmowych polega przede wszystkim na wprowadzeniu diety eliminacyjnej. Krotko mówiąc, polega to na usunięciu z jadłospisu produktów powodujących uczulenia. Przed każdym wprowadzeniem diety powinniśmy skonsultować się z lekarzem bądź doświadczonym dietetykiem, gdyż zrezygnowanie z dużej liczby produktów, naraża nas często na niedobory najróżniejszych składników. Lekarz alergolog zleci wykonanie specjalistycznych testów skórnych oraz badań krwi na obecności przeciwciał zwalczających określone substancje.

Choroby alergiczne przewodu pokarmowego

Alergie pokarmowe często dotykają przełyku. Obrzęk i stan zapalny przełyku może wskazywać na alergie pokarmowe. Chory ma problemy z połykaniem, czuje pieczenie za mostkiem. Ten rodzaj alergii pokarmowej objawia się tym, że chory ma wrażenie obecności przeszkody w przełyku.

Diagnoza jest nierzadko trudno. Mimo badania usg, czy też klasycznych badań laboratoryjnych lekarz nie zawsze potrafi potwierdzić, że chory cierpi na alergiczne zmiany w przełyku. Zmiany zapalne przełyku mogą być przyczyną obecności Helicobacter pylorii.

Alergia na nabiał

Alergia na nabiał jest jednym z częściej występujących rodzajów alergii pokarmowych.

Do nabiału zaliczamy produkty spożywcze, których wspólną cechą jest pochodzenie. Tu wspólnym mianownikiem jest mleczne pochodzenie. Zatem możemy tu wymienić takie produkty jak:

• sery
• twarogi
• kefiry
• śmietany
• serki homogenizowane
• jogurty
• a także samo mleko

Do nabiału zaliczamy także jaja.

Nabiał odgrywa bardzo ważną rolę w żywieniu człowieka i jest konicznym elementem każdej diety. Niestety nabiał i przetwory mleczne mogą powodować u ludzi objawy alergii. Nie oznacza to jednak, że alergik musi całkowicie zrezygnować ze spożywania nabiału i produktów mlecznych.

Istnieją specjalne zamienniki mleka i jego produktów, które nie posiadają w swoim składzie uczulających składników. Nie mają one jednak smaku typowego nabiału, ale mogą być jego substytutem, dla osób cierpiących na alergię.

Skaza białkowa, czyli alergia na mleko, jest najbardziej powszechną alergią pokarmową. Najczęściej uczula białko mleka krowiego.

Karmienie piersią, nawet przez pierwszy rok życia małego dziecka, jest niezmiernie ważne. Zbyt szybkie, przejście na mleko modyfikowane, może spowodować pierwsze objawy skazy białkowej.

Aby zapobiegać wystąpieniu uczulenia na mleko krowie, można próbować je zastąpić innym rodzajem mleka, na przykład kozim, lub owczym.

Objawy skazy białkowej

Objawy uczulenia na białko mleka krowiego, mogą być bardzo różne i mogą dotyczyć wielu narządów.

Najczęstszymi objawami są:

• wszelkie zmiany skórne, takie jak: pokrzywki, wyprysk niemowlęcy, atopowe zapalenie skóry
• objawy astmy, zapalenie błony śluzowej nosa, ucha środkowego, krtani, nawracające zapalenie oskrzeli
• objawy ze strony układu pokarmowego: biegunka, wymioty, nudności, kolka brzuszna, zaparcia

Groźne mogą być powikłania skazy białkowej, w postaci niedokrwistości, zaburzeń we wzroście i odżywianiu, gorszego uwapnienia kości, a nawet drgawek, gorączki, a w skrajnym przypadku wstrząsu anafilaktycznego.

Alergia na jajo jest jednym z częściej występujących rodzajów alergii pokarmowej. W większości przypadków, reakcja alergiczna dotyczy nietolerancji białka jaja kurzego, a nie żółtka. Jednak nie wszyscy tak twierdzą. Faktem pozostaje to, że substancje alergizujące w jajku, giną pod wpływem wysokiej temperatury, więc jajko po ugotowaniu nie jest już tak szkodliwe dla alergika.

Aby potwierdzić reakcję alergiczną związaną ze spożyciem jaja kurzego, powinniśmy zwrócić uwagę, czy nie wystąpi reakcja po skonsumowaniu jajka innego gatunku ptaków, na przykład przepiórki.

Objawy alergii na jaja

Najczęstszymi objawami uczulenia na białko jaja kurzego, są zmiany skórne.

Leczenie polega, polega przede wszystkim, na dokładnym czytaniu etykiet produktów które kupujemy w sklepie. Białko jaj kurzych zawierają między innymi takie produkty jak:

• kremy, sosy, gotowe zupy
• makarony jajeczne
• płatki śniadaniowe
• pieczywo
• majonez
• słodycze – ciasta, lody, czekolada
• niektóre leki – np. szczepionki.

Osoby uczulone na białko jaja kurzego, powinny się wystrzegać produktów, które w swoim składzie mają między innymi: białko, żółtka jaj, jaja w proszku, witelinę, albuminę.

Jaja i białko jaj można jednak zastąpić w przepisach kulinarnych, więc nie musi się to wiązać z wyrzeczeniem. Przykładem może tu być łyżeczka drożdży rozcieńczona w jednej czwartej filiżance ciepłej wody.

Alergie na owoce

Alergia na owoce jest powszechnym zjawiskiem. Często mogą uczulać owoce pochodzenia południowego, cytrusy takie jak:

• cytryna
• pomarańcza grapefruit
• banany

Uczulać także mogą owoce krajowe, takie jak: jabłka lub truskawki.

Objawy alergii na owoce, mogą się pojawić w każdym wieku, zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Mogą nastąpić również, niespodziewanie po wielu latach spożywania tychże owoców.

Objawy alergii na cytrusy, jabłka i truskawki

Typowymi objawami alergii na te owoce są zmiany skórne oraz duszność. Najczęściej uczulającymi owocami są cytryny i pomarańcze. Objawy nie muszą występować wyłącznie po zjedzeniu owoców. Może się tak zdarzyć, że alergia ujawni się w momencie, gdy osoba siedząca obok alergika będzie obierała owoc ze skórki.

W przypadku alergii na truskawki, typowymi objawami są: pokrzywka, wysypka na ciele oraz bolesna biegunka.

Alergia na jabłka, może powodować między innymi: obrzęki twarzy, warg, swędzenie, chrypkę, uczucie drętwienia języka, pokrzywka.

W przypadku alergii na owoce, należy jednak pamiętać, że nie uczulają tylko owoce, ale wszystkie produkty je zawierające, takie jak: kaszki, soki, jogurty lub ciasta.

Leczenie alergii na owoce

Jak każda alergia pokarmowa, tak i alergia na owoce, może uprzykrzyć życie. Istnieją dwie teorie, co do postępowania w przypadku wystąpienia tego typu alergii.

Pierwsza z nich mówi, że należy z diety należy całkowicie wyeliminować wszystkie owoce, które mają na chorego działanie alergiczne.

Druga teoria mówi, że owoców cytrusowych lub truskawek nie należy eliminować z diety, lecz spożywać je w niewielkich ilościach, aż do ustąpienia objawów uczulenia.

Alergia na mąkę i przetwory mączne

Alergia pokarmowa na mąkę występuje zazwyczaj po spożyciu chleba. Największe ryzyko uczulenia jest po spożyciu białego chleba, który zawiera gluten, wodę, skrobię, drożdże piekarskie, zarodniki grzybów pleśniowych. Wszystkie te składniki są alergenami. Z kolei wyroby mączne, a zwłaszcza te cukiernicze zawierają dodatkowo substancje aromatyczne oraz jajka kurze, które jak już wiemy u wielu alergików powodują uczulenie.

Objawami uczulenia na mąkę są zazwyczaj dychawica, nieżyt nosa, wypryski.

Alergie pokarmowe na co dzień

Każdy pokarm może wywołać reakcję alergiczną, która w konsekwencji doprowadza do zmian chorobowych w różnych narządach. Jedne pokarmy wywołują alergię rzadziej, a inne częściej.

Do najczęściej spotykanych pokarmów uczulających należą:

• mleko krowie
• jaja
• mięso
• kakao
• czekolada

Warto nadmienić, że czekolada oraz kakao należą do przysmaków, które są częstą przyczyną bólów głowy. Zawierają dopaminę, która uwalnia histaminę i inne substancje aktywne z komórek układu immunologicznego.

W mleku znajduje się wiele alergenów białkowych, takich jak np. kazeina i betalaktoglobulina. Mleko może powodować alergię nie tylko jako napój. Produkty mleczne mają to samo działanie.

Choroby serca mogą dotyczyć zewnętrznej warstwy serca jakim jest osierdzie, środkowej warstwy czyli mięśnia sercowego oraz wsierdzia czyli warstwy wewnętrznej. Choroby serca mogą również dotykać zastawek między jamami serca.

Wady wrodzone serca u dzieci

Choroby serca to w dużej mierze wady wrodzone tego organu. Około 1%dzieci rodzi się z wadami serca. Do zaburzeń prawidłowego rozwoju serca dochodzi najczęściej w bardzo wczesnym okresie życia płodowego. Różne czynniki, które szkodliwie działają na płód w pierwszych tygodniach ciąży mogą być odpowiedzialne za powstanie wady wrodzonej serca.

Czynniki, które najczęściej atakują serce nienarodzonego dziecka to:

• choroby zakaźne – różyczka
• infekcje wirusowe
• niektóre lekarstwa przyjmowane przez ciężarną
• nieprawidłowe odżywianie

Głównymi objawami świadczącymi o chorobie serca u dziecka są:

• sinica, która daje się we znaki zazwyczaj podczas wysiłku, u niemowląt podczas płaczu, jednakże występuje również podczas spoczynku. Sinieją wtedy zazwyczaj wargi i końce palców. Sinica ta charakteryzuje się śliwkowym kolorem.
• gorszy rozwój fizyczny – niedobór wagi i niski wzrost. Ponadto, dzieci urodzone z wadami serca najczęściej później siadają i chodzą, co ma związek z opóźnionym rozwojem ruchowym.
• szybkie męczenie się objawiające się sinicą, dusznościami oraz przyspieszoną czynnością serca.

Objawy mogące świadczyć o rozwoju choroby serca

Podstawowymi objawami upośledzenia układu krążenia są:

• Zadyszka, która jest wyrazem zwiększenia zapotrzebowania na tlen pracujących tkanek, głównie mięśni. Jest to wynik pojawiającego się deficytu tlenu.
• Szybkie męczenie się, które świadczy o osłabieniu pracy mięśnia sercowego
• Obrzęki są wynikiem niewydolności krążenia – stan niemożności wprawienia krążącej krwi w ruch z powodu osłabionego serca
• Ból w okolicy serca – piekący, gniotący, promieniujący do lewego barku lub pod łopatkę – wyraz zwiększonego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen

Diagnostyka choroby serca

Choroby serca można diagnozować na kilka sprawdzonych sposobów. Są to najczęściej:

• Badanie elektrokardiograficzne – EKG, które polega na zapisie prądów czynnościowych, które powstają w sercu.
• Badanie radiologiczne polega na wykonaniu zdjęć klatki piersiowej. Na podstawie takiego badania możemy ocenić nasze ukrwienie płuc oraz sylwetkę serca.
• Badanie lekarskie polega ogólnym, osłuchowym badaniu pacjenta
• Badanie echokardiograficzne polega na przykładaniu do części klatki piersiowej głowicy nadawczo-odbiorczej. Głowicę tą przykłada się pod różnym kątem nachylenia.
• Cewnikowanie serca polega na wprowadzeniu cienkiego cewnika przez żyłę ręki lub nogi, który przesuwa się przez żyły do serca. Przez cewnik taki pobierana jest próbka krwi z serca. Badanie ma na celu określenie zawartości tlenu, a połączenie cewnika z odpowiednim aparatem bada się ciśnienie w komorach oraz naczyniach krwionośnych.

Choroby serca

Choroba Raynauda

Ten rodzaj choroby serca dotyczy naczyń obwodowych. Charakterystyczną cechą tej choroby serca są nagłe, okresowe napady kurczu naczyń krwionośnych. Dotyczy to przeważnie tętnic dolnych części kończyn w kontakcie z zimnem. Palce dłoni stóp bardzo bolą i bledną. Towarzyszy temu poprzedzająca sinica, zaburzenia czucia oraz drętwienie i sztywność palców.

Na początku tej choroby serca obserwuje się jedynie odruchowe stany kurczowe nie zmienionych naczyń krwionośnych. Z biegiem lat dochodzi do pogrubienia ściany wewnętrznej naczyń. Doprowadza to do tworzenia drobnych zakrzepów oraz zgorzeli palców.

Ten rodzaj choroby serca dotyka częściej kobiety w wielu 18 – 40 lat.

Choroba Raynauda zaliczana jest do choroby serca z grupy nerwic naczyniowych, gdyż podłożem do jej wystąpienia jest wzmożona pobudliwość nerwowa.

Profilaktyka

Aby zapobiec temu rodzajowi choroby serca warto zastosować się do kilku rad:

• nie palmy tytoniu
• ograniczmy do minimum spożycie alkoholu
• ograniczmy kawę
• nośmy wygodne i przewiewne obuwie
• unikajmy wilgoci dla naszych kończyn

Leczenie

Leczenie Choroby serca Raynauda polega przede wszystkim na podawaniu lekarstw rozszerzających naczynia krwionośne oraz leków, które wpływają uspokajająco na ośrodkowy układ nerwowy.

Choroba reumatyczna serca

Jest to rodzaj choroby serca należący do chorób zapalnych tkanki łącznej. Przyczyną rozwoju tej choroby serca są odczyny alergiczne oraz nieprawidłowo przebiegające zjawiska immunologiczne. Zdaniem wielu lekarzy, przewlekłe zakażenia paciorkowcami doprowadzić mogą do zmiany własnych komórek i tkanek w taki sposób, że dochodzi do powstania przeciwciał dla ich immunologicznego niszczenia. Początek tej choroby serca objawia się nieżytem gardła lub anginą, dlatego wielu lekarzy jest zdania, że początki tej choroby są podstępne i skryte. Po kilku dniach dochodzi do pobolewania w stawach, a następnie do upośledzenia i bolesności ruchowej stawów.

Objawy

Do podstawowych objawów tej choroby serca zaliczyć możemy:

• zapalenie stawów
• zmiany zapalne w sercu
• zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym

Najbardziej niebezpieczne są zmiany zapalne w sercu, które mogą przyczynić się do rozwoju wady serca. Z kolei zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym mogą objawiać się nieprzyjemną pląsawicą czyli pojawieniem się mimowolnych ruchów.

Lokalizacja

Zmiany zapalne mogą dotyczyć zastawek, co jest szczególnie niebezpieczne. Może to doprowadzić do ich zniszczenia oraz rozwoju wad serca. Zmiany zapalne mogą dotyczyć również błony wewnętrznej serca a więc wsierdzia, a także osierdzia. Choroby reumatyczne serca często są niebezpieczne dla serca, dlatego ważne jest wczesne rozpoznanie tej choroby i jej systematyczne leczenie.

Miażdżyca

Choroby układu sercowo-naczyniowego, u podłoża których i ich następstw leży właśnie miażdżyca zajmują w naszym kraju pierwsze miejsce wśród chorób powodujących zgon.

Ten rodzaj choroby serca jest nazywany często stwardnieniem tętnic. Choroba ta powstaje w wyniku zmniejszania się wraz z wiekiem elastyczności ścian tętnic oraz pogrubienia ich śródbłonka. Następstwem tego jest odkładanie się w nich mas tłuszczowych, co doprowadza do powstania skrzepów przyściennych.

Co przyspiesza miażdżycę?

Do powstania miażdżycy w dużym stopniu przyczyniają się:

• wysokie spożywanie tłuszczów zwierzęcych
• otyłość
• cukrzyca
• nadciśnienie
• stres
• mała aktywność fizyczna

Oto przykład mieszanki ziołowej stosowanej w leczeniu tego rodzaju choroby serca.

Składniki – po 30 gramów z każdego rodzaju ziół:

• kwiatostan głogu
• ziele jemioły
• owoc głogu
• korzeń kozłka
• koszyczek rumianku

Jedną łyżkę zmieszanych ze sobą ziółek zalewamy szklanką wrzątku, nakrywamy i trzymamy pod przykryciem około 3 minut. Następnie przecedzamy i pijemy trzy razy dziennie przed jedzeniem.

Dieta w miażdżycy

Pokarmy zalecane w miażdżycy to przede wszystkim te pozbawione tłuszczu i cukrów. Powinno się spożywać:

• pokarmy jarskie
• warzywa
• owoce
• ryby
• chude mięso
• drób
• tłuszcze roślinne

Ponadto należy ograniczyć do minimum spożycie soli oraz konserwantów w postaci konserw, które zawierają duże ilości słonych przypraw. Dzienne spożycie cholesterolu nie powinno przekraczać 300mg.

Zadbajmy o nasze serce

Ryzyko choroby serca jest bardzo wysokie. Mimo tego, z łatwością przychodzi nam ignorowanie tego ryzyka. Wiele dolegliwości, które doprowadzają nas małymi kroczkami do choroby serca często nie zauważamy lub też przypisujemy je złym dniom w naszym życiu. Nie mamy czasu na badania, na właściwe odżywianie, relaks i ruch. Dopiero pierwsze niepokojące sygnały zmuszają nas do działania. Często jest tak, że dowiadujemy się o chorobie serca, której w dużej mierze mogliśmy zapobiec.

Artykuł został napisany w celach informacyjnych. Wszelkie niepokojące objawy należy zawsze konsultować z lekarzem.

Opracowała
A.Nachtigal

Do pozostałych czynności nerek zaliczamy:

• utrzymanie stałej objętości oraz skład płynów wewnątrzustrojowych
• wytwarzanie oraz wydzielanie do krwiobiegu substancji hormonalnych
• udział w biochemicznych przemianach

Objawy choroby nerek

Do najczęściej występujących objawów choroby nerek zaliczamy:

• zaburzenia w oddawaniu moczu
• ból w okolicy lędźwiowej
• niedokrwistość
• obrzęki
• nadciśnienie tętnicze krwi

Choroby nerek

Zaniedbane lub nie leczone choroby nerek dają przykre następstwa dla organizmu. Wszystkie choroby nerek powinny być rozpoznawane i poddane systematycznemu leczeniu przez lekarza, bowiem zaniedbanie może doprowadzić do przykrych konsekwencji w przyszłości.

Mocznica

Do poważnej choroby nerek zaliczyć możemy mocznicę. Jest to choroba, która charakteryzuje się stanem daleko zaawansowanej niewydolności nerek. Ten rodzaj choroby nerek nazywany jest często mianem zespołu objawów upośledzonej sprawności narządów takich jak: serca, wątroby, mózgu, gruczołów wydzielania wewnętrznego oraz szpiku kostnego. Ten rodzaj choroby nerek jest wynikiem toksycznego wpływu zalegających w organizmie substancji trujących. Dotyczy to szczególnie krwi, gdzie substancje trujące nie mogą zostać przefiltrowane do moczu. Ten rodzaj choroby nerek doprowadza w końcowej fazie do utraty przytomności, która jest wynikiem zatrucia tkanki mózgowej. Jest to tak zwana śpiączka uremiczna. W zaawansowanej mocznicy wymagane jest intensywne leczenie w postaci zastosowania sztucznej nerki.

Przyczyny mocznicy

Ten rodzaj choroby nerek może być spowodowany chorobami, które doprowadzają do zniszczenia miąższu nerkowego lub też rzadziej do utrudnienia odpływu moczu. Do innych przyczyn powstanie mocznicy zaliczyć możemy:

• cewkowo-śródmiąższowe choroby nerek
• nefropatia nadciśnieniowa
• choroby naczyń
• poważne torbiele nerek
• szpiczak mnogi
• nowotwory nerek
• dna moczanowa
• duża utrata krwi
• duża utrata płynu pozakomórkowego

Objawy mocznicy

• drętwienia i kurcze kończyn
• niesmak w ustach
• biegunki
• wymioty
• mocznicowy zapach z ust
• zwiększenie i zmniejszenie objętości płynów ustrojowych
• niedociśnienie
• mocznicowy szron
• wybroczyny
• zapalenie żołądka i jelit
• i wiele innych

Leczenie

Leczenie tego rodzaju choroby nerek wymaga stałej i ścisłej obserwacji w poradni nefrologicznej. Jest to ważne na wypadek, kiedy potrzebna będzie dializoterapia.

Dializowanie polega na oczyszczania krwi za pomocą dializatora. Jest to zabieg trwający kilka godzin, który wykonuje się trzy razy w tygodniu. Ten rodzaj choroby nerek, mimo tego iż należy do chorób skomplikowanych, przy ścisłej kontroli lekarskiej i odpowiedniemu trybowi życia, daje choremu szanse na długie życie.

Kamica nerkowa – kamienie nerkowe

Dolegliwości

Jeżeli kamienie nerkowe są zbyt duże, aby przedostać się przez nerki do moczowodu, to chory może nie odczuwać żadnych dolegliwości, lub ewentualnie niewielkie bóle w okolicy nerek.

Dolegliwości pojawiają się najczęściej wówczas, gdy kamień nerkowy zaczyna się przemieszczać.

Najbardziej charakterystycznym objawem kamicy nerkowej jest nagle występujący ostry lub tępy ból, lub bóle napadowe – to tak zwana kolka nerkowa.

Dolegliwości te pojawiają się, gdy dochodzi do przemieszczenia się kamienia, z nerki do moczowodu.

Ból rozpoczyna się w okolicy lędźwiowej i promieniuje do w dół do spojenia łonowego. Bólom mogą towarzyszyć nudności, a w moczu może pojawić się krew.

Przyczyny kamicy nerkowej

Powstawanie kamieni nerkowych, mogą ułatwić następujące czynniki:

• przewlekłe zakażenia dróg moczowych
• choroby gruczołu przytarczycowego
• zastój moczu spowodowany przeszkodą w jego odpływie – zwężenie, blizny, wady rozwojowe
• rodzaj przyjmowanego pożywienia, powodujący wzrost obecności w moczu substancji ułatwiających powstawanie kamieni
• przyjmowanie zbyt małej ilości płynów
• przewlekłe choroby jelit
• wieloletnie przyjmowanie środków przeciwbólowych

Ryzyko zachorowania na kamicę nerkową

W przypadku podziału według płci to mężczyźni są bardziej narażeni na wystąpienie kamieni nerkowych. Ryzyko zachorowania na kamicę nerkową wzrasta także z wiekiem. Także upalna pogoda wzmaga ryzyko zachorowania na tę chorobę. Wtedy duża część wypitych płynów nie jest wydalana przez nerki a poprzez gruczoły potowe. Wzrasta wówczas stężenie wapnia w moczu, co ułatwia powstawanie kamieni w drogach moczowych.

Możliwe następstwa i powikłania

Występowanie kamieni nerkowych zwiększa ryzyko pojawienia się między innymi:

• zakażeń dróg moczowych
• powstawania zwężenia i blizn dróg moczowych, co z kolei może prowadzić, do zwiększenia ryzyka wystąpienia kamieni nerkowych
• przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Zapobieganie

Najprostszą metoda zapobiegania wstąpienia kamieni nerkowych, to przyjmowanie dużej ilości płynów, zwłaszcza w czasie upalnej pogody.

Na podstawie analizy chemicznej kamienia, dietetyk może przygotować specjalną dietę, którą ma stosować chory, która ma go uchronić przed powstawaniem nowych złogów.

Najczęściej należy ograniczyć w diecie: szpinak, rabarbar i pomidory oraz mleko i jego przetwory.

Leczenie

Przede wszystkim, jeżeli jest to możliwe, należy podjąć próbę pozbycia się złogów, metodą naturalną, poprzez przyjmowanie dużej ilości płynów i leków rozkurczowych oraz ciepłych okładów.

Kamienie można rozkruszyć, za pomocą udarowych fal ultradźwiękowych.

Leczenie operacyjne jest konieczne, w następujących okolicznościach:

• kiedy nie ustępuje kolka nerkowa leczona farmakologicznie
• w przypadku ciężkich infekcji spowodowanych zastojem moczu
• w każdym przypadku kiedy kamień zagraża nerce
• kiedy próba rozkruszenia jest nieskuteczna.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Inna nazwa tej choroby nerek to: ostre zapalenie miedniczek nerkowych, lub ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Dolegliwości

Do typowych objawów tej choroby nerek możemy zaliczyć:

• nagle występujące dreszcze, gorączka
• gwałtowne bóle w okolicy lędźwiowej
• nudności i wymioty
• kolka nerkowa
• często występują trudności w oddawaniu moczu
• mocz może być mętny lub zabarwiony na czerwono z powodu obecności w nim krwi.

Przyczyny występowania choroby

Najczęstszymi przyczynami odmiedniczkowego zapalenia nerek,są infekcje bakteryjne występujące drogami moczowymi. Może je powodować na przykład:

• cewnik założony do pęcherza
• kamienie nerkowe
• wady rozwojowe dróg moczowych
• u mężczyzn powiększenie gruczołu krokowego, lub inna przyczyna zwężenia dróg moczowych, które utrudnia przepływ moczu. Może to prowadzić, do ułatwienia powstawania infekcji.

Grupy ryzyka zachorowania na ten rodzaj choroby nerek

• u chorych z częstymi zakażeniami dróg moczowych
• u kobiet w ciąży
• u chorych, którzy mają założony cewnik do pęcherza moczowego
• u chorych z kamicą nerkową
• u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego

Możliwe następstwa i powikłania

W przypadku szybkiego podjęcia leczenia, rzadko dochodzi do powikłań. U dzieci, które chorują na cukrzycę, lub u chorych, którzy są osłabieni może dojść do rozszerzenia się infekcji, co z kolei może powodować pojawienie się bakterii uropatogennych we krwi. Jest to bardzo niebezpieczne i gdy dochodzi do wystąpienia objawów ogólnego zakażenia, to mówimy już wtedy o posocznicy.

Zapobieganie u kobiet

• właściwa higiena osobista, zwłaszcza po oddaniu stolca
• unikanie intymnych dezodorantów, płynów do kąpieli i „ostrych” mydeł, gdyż uszkadzają skórę i błonę śluzową narządów moczowo – płciowych
• unikanie chemicznych środków antykoncepcyjnych zmieniających naturalne środowisko pochwy
• należy dużo pić, tak aby oddając dużo moczu „wypłukiwać” bakterie z dróg moczowych
• nie przetrzymywać moczu w pęcherzu.

Leczenie

Zwykle poprzez podanie antybiotyków, lub innych leków odkażających drogi moczowe. Leczenie należy stosować co najmniej 14 dni, lub nawet dłużej.

Choroby nerek są bardzo powszechne. Cierpią na nie dzieci, dorośli i osoby starsze. Niektóre choroby nerek są bardzo uciążliwe, a nawet mogą okazać się niebezpieczne i zagrozić naszemu dalszemu życiu, dlatego wszelkie nieprawidłowości ze strony układu moczowego powinny być na bieżąco konsultowane z lekarzem. Warto również zadbać o profilaktykę chorób nerek. W tym celu warto pamiętać o podstawowych zasadach zapobiegawczych chorób nerek.

Niejednokrotnie jest tak, że określonej choroby nerek można byłoby w pewnym stopniu uniknąć, ważne jest więc dbanie o układ moczowy.

Pamiętajmy aby:

• ograniczać do minimum biały cukier, sól
• unikać tłustych potraw
• zadbać o właściwą wagę ciała
• zminimalizować ryzyko wystąpienia nadciśnienia oraz cukrzycy
• regularnie opróżniać pęcherz
• pić duże ilości wody każdego dnia
• zdrowo się odżywiać
• zadbać o ruch na świeżym powietrzu

Artykuł napisany został wyłącznie w celach informacyjnych.

Opracowała
A.Nachtigal

Choroby układu nerwowego

Nerwoból

Ból w obszarze unerwienia danego nerwu nazywamy nerwobólem. Aby dobrze zrozumieć istotę nerwobólu, należy go odróżnić od zapalenia nerwu. Nerwoból a zapalenie nerwu to odmienna dolegliwość. Zapalenie nerwu nosi nazwę neuritis, natomiast nerwoból nazywany jest neuralgią. Aby dokładnie zdiagnozować neuralgię należy doskonale znać anatomię.

Opis nerwobólu

Ten rodzaj choroby układu nerwowego objawia się silnym bólem w obszarze ciała, który występuje zazwyczaj napadowo. Ból taki może trwać kilka sekund, kilka minut a nawet godzin. Między okresami bólu występują okresu bezbólowe. Temu rodzajowi choroby układu nerwowego towarzyszy ból, który ma charakter rwący lub szarpiący i występujący po zadziałaniu bodźców. Przykładem może być neuralgia nerwu trójdzielnego, gdzie napad bólu może spowodowany być nagłym ochłodzeniem, lub uciskiem.

Cierpiący na ten rodzaj choroby układu nerwowego po pewnym czasie trwania choroby potrafią znaleźć te punkty, których podrażnienie powoduje ból.

Leczenie nerwobólu

Leczenie nerwobólu opiera się zazwyczaj na:

• farmakologii
• czasowym wyłączeniu funkcji nerwu – blokady
• chirurgii na pniu, zwoju lub korzeniu chorego nerwu

Warto nadmienić, że leczenie farmakologiczne sprowadza się do zastosowania leków przeciwpadaczkowych lub przeciwdepresyjnych.

Formy obwodowej stymulacji jako forma leczenia nerwobólu

W leczeniu tejże choroby układu nerwowego pomocne mogą okazać się formy obwodowej stymulacji, do których zaliczyć możemy:

• akupresurę
• akupunkturę
• elektrostymulację przezskórną

Dla wyjaśnienia opiszmy może każdą z wypunktowanych form.

Akupresura polega na masażu uciskowym poszczególnych punktów ciała. Punkty te nazywają się receptorami -unerwionymi miejscami

Akupunktura to wkłuwanie specjalnych igieł w punkty, leżące wzdłuż przebiegu meridianów oraz dzięki manipulowaniu tymi igłami.

Elektrostymulacja przezskórna jest metodą leczenia polegającą na odtworzeniu utraconej czynności efektorów w wyniku pobudzenia impulsami elektrycznymi mięśni lub zaopatrujących je nerwów, które utraciły naturalną impulsację fizjologiczną.

Najczęściej stosuje się ją w:

• nerwobólu splotu barkowego
• nerwobólu nerwu międzyżebrowego
• rwie kulszowej w przebiegu choroby dyskowej
• nerwobólu nerwu trójdzielnego

Samoistne porażenie nerwu twarzowego

Choroby układu nerwowego często kojarzone są z chorobami powodującymi niedowład. I słusznie. Samoistne porażenie nerwu twarzowego należy do tego rodzaju choroby układu nerwowego, która charakteryzuje się właśnie nagłym niedowładem lub porażeniem wszystkich wszystkich mięśni twarzy po jednej stronie. Objawia się to symetrią twarzy, której towarzyszy niedomykanie oka. Jest to wynik uszkodzenia nerwu twarzowego. Przyczyna jest nieznana.

Takie uszkodzenia nerwu mogą być również spowodowane:

• uszkodzeniem głowy
• zapaleniem ucha środkowego
• guza mózgu

Objawy samoistnego porażenia nerwu

Ten rodzaj rodzaj choroby układu nerwowego rozpoczyna się zwykle nagle. Występuje ból za uchem, który przemieszcza się w stronę potylicy i karku. Kiedy dojdzie do całkowitego porażenia nerwu, wówczas chory nie potrafi zmarszczyć czoła czy też zamknąć oka. Powrót czynności porażonego nerwu trwa powoli, zwykle trwa klika tygodni.

Leczenie

Leczenie samoistnego porażenia nerwu twarzowego polega zazwyczaj na podawaniu leków rozszerzających naczynia krwionośne, leków przeciwzapalnych oraz przeciwobrzękowych. Warto spożywać w tym czasie preparaty witaminowe.

Ponadto, w leczeniu tejże choroby układu nerwowego często stosuje się:

• blokadę układu współczulnego
• leczenie chirurgiczne
• leczenie fizykalne

Stwardnienie rozsiane

Ten rodzaj choroby układu nerwowego wymaga nieco dokładniejszego zapoznania, gdyż choroba ta rodzi wiele tematów do rozmów. Czym jest zatem stwardnienie rozsiane? To choroba najczęściej występująca u ludzi młodych miedzy 20 a 40 rokiem życia Jest to rodzaj choroby układu nerwowego, która cechuje się przewlekłą chorobą mózgu i rdzenia kręgowego. Polega na powstawaniu rozsianych ognisk uszkodzenia tkanki nerwowej.

Objawy stwardnienia rozsianego

Objawy tejże choroby układu nerwowego to:

• oczopląs
• zaburzenia równowagi
• niedowład kończyn
• zaburzenia w oddawaniu moczu
• zaburzenia wzrokowe

Choroba ta ma charakter rzutów. Po szybkim nasileniu objawów dochodzi zazwyczaj do stabilizacji, która może trwać długo. Po stabilizacji nadchodzą kolejne rzuty.

Leczenie

Leczenie stwardnienia rozsianego w okresach między rzutami polega na zastosowaniu leczenia objawowego. Stosuje się wtenczas leki:

• regulujące czynność zwieraczy
• zmniejszające napięcie mięśniowe

W leczeniu choroby układu nerwowego jaką jest stwardnienie rozsiane pomocna może okazać się odpowiednia dieta. Najwięcej zwolenników zdobyła sobie dieta bezglutenowa. W stwardnieniu rozsianym zaleca się również ograniczanie tłuszczów zwierzęcych. W zamian tego zaleca się stosowanie tłuszczów roślinnych.

Zioła pomocne w różnego rodzaju dolegliwościach związanych z chorobą.

Tutaj warto wypróbować znakomitą mieszankę ziołową, która pomaga łagodzić dolegliwości tej choroby. Mieszanka ta działa przeciwmiażdżycowo, co jest istotne z racji tego, że ten rodzaj choroby układu nerwowego ogranicza ruchomość.

Mieszanka po 100 gram z każdego rodzaju ziół:

• owoc róży
• sklerosan
• kwiat pierwiosnka
• kwiat słonecznika
• liść szałwii

Przygotowanie i zastosowanie:

Dwie łyżki ziół zalewamy dwiema szklankami wody. Następnie gotujemy przez 3 minuty pod przykryciem. Po 5- ciu minutach przecedzamy. Dwa razy dziennie pijemy szklankę naparu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia zalecana jest w często występującym wzmożeniu mięśniowym. Pomocne mogą okazać się tutaj lekkie, rozluźniające masaże ogólne ciała oraz masaż segmentarny. Ponadto okłady parafinowe oraz naświetlenie pomagają zmniejszyć napięcie mięśniowe. Nadmierną spastyczność usuwa się za pomocą stymulacji elektrycznej lub mechanicznej wibracji.

Czynniki ryzyka

Czynnikami ryzyka są:

• czynniki środowiskowe – klimat chłodny i umiarkowany
• predyspozycje genetyczne

Zawroty głowy

Choroby układu nerwowego często kojarzymy również z zawrotami głowy. Zawroty głowy mogą być związane z błędnikiem, a także mogą występować jako zawroty głowy pozabłędnikowe.

Zawroty głowy związane z błędnikiem wywołują choroby ucha:

• zatkanie ucha woszczyną
• zapalenie
• choroba Meniere’a
• uraz powodujący uszkodzenie błędnika
• choroba lokomocyjna
• nowotwór

Pozabłędnikowe zawroty głowy wywołują zazwyczaj choroby:

• cukrzyca
• miażdżyca
• nadciśnienie
• zaburzenia rytmu serca
• uszkodzenie pnia mózgu
• uszkodzenie móżdżku

Postępowanie przy zawrotach głowy

Kiedy zakręci nam się w głowie należy usiąść, zamknąć oczy i pochylić głowę. W takiej pozycji głęboko oddychamy w celu dotlenienia mózgu.

Kiedy zawrotom głowy towarzyszą takie objawy jak: porażenie, drętwienie kończyn oraz zaburzenie widzenia wówczas możemy domniemać, że mamy do czynienia z udarem mózgu.

Choroba Parkinsona

Ten rodzaj choroby układu nerwowego należy do grupy chorób zwyrodnieniowych. Choroba Parkinsona ma charakter przewlekły. Objawy towarzyszące tej chorobie nasilają się wraz z jej rozwojem. Choroba ta dotyka ośrodkowy układ nerwowy, w taki sposób że przejawia się spowolnieniem ruchowym, drżeniem kończyn i sztywnością mięśni. Najczęściej dotyka mężczyzn, jednakże zachorowania na tą chorobę dotykają również kobiet. Przyjmuje się, że rozwój choroby następuje w wieku około 58 lat, jednakże coraz częściej notuje się przypadki chorych, których wiek sięga 40 lat.

Objawy Parkinsona

Do objawów choroby Parkinsona zaliczamy:

• spowolnienie ruchowe
• kłopoty z poruszaniem się
• kłopoty z utrzymaniem równowagi
• drżenie palców u rąk
• demencja – spowolnienie myślenia
• niewyraźna mowa

Chory na Parkinsona zwykle ma trudności z mową. Jego głos jest słaby a mowa niewyraźna. Ponadto, u chorego obserwuje się osłabienie koncentracji oraz spowolniony proces myślowy. Chory na ten rodzaj choroby układu nerwowego ma trudności z mruganiem i uśmiechaniem się oraz pojawiają się u niego trudności w chodzeniu. Jego chód jest niestabilny, dlatego też choremu grożą częste upadki.

Czynniki ryzyka

Do czynników ryzyka wystąpienia tego rodzaju choroby układu nerwowego zaliczamy przede wszystkim:

• dziedziczność
• działanie pestycydów
• stały kontakt ze środkami chwastobójczymi
• estrogen

W kwestii dziedziczenia Parkinsona sprawa wygląda tak, że jeśli w naszej rodzinie ktoś chorował na tą chorobę, ryzyko wzrasta o kilka procent.

Estrogen jest kolejnym czynnikiem, który może spowodować rozwój choroby. Dotyczy to głównie kobiet, które przechodzą menopauzę. W związku z tym okresem w ich życiu dochodzi do redukcji estrogenu, co może zwiększać ryzyko Parkinsona, dlatego stała kontrola lekarska kobiet po 50-tce jest wskazana.

Artykuł został napisany w celach informacyjnych. Każdy niepokojący objaw chorobowy należy kontaktować z lekarzem.

Opracowała
A.Nachtigal

Z kolei płuca są narządem parzystym, który znajduje się w klatce piersiowej. Pokryte są workiem błoniastym, który nazywa się opłucną. Układ oddechowy jak wiadomo umożliwia nam wymianę gazową w płucach. Wszelkie zaburzenia w budowie i czynności struktur należących do układu oddechowego powodują przeróżne objawy i stany chorobowe.

Zaburzenia takie objawiają się zazwyczaj:

• zniesieniu drożności oskrzeli
• kurczach oskrzeli
• małej liczby pęcherzyków – rozedma, zmiany włókniste
• nadmiernym nagromadzeniem wydzieliny w oskrzelach

Objawy choroby układu oddechowego

Wszelkie choroby układu oddechowego powinny być skonsultowane z lekarzem, dlatego jeśli zauważymy niepokojące objawy świadczące o rozwoju choroby układu oddechowego warto skonsultować się z lekarzem.

Poniżej zaprezentujemy najczęściej dotykające objawy choroby układu oddechowego

Do najczęściej zauważalnych objawów mogących świadczyć o rozwoju choroby układu oddechowego zaliczamy:

Kaszel
Jest to odruch, powstający w wyniku drażnienia zakończeń nerwów błony śluzowej krtani i tchawicy oraz oskrzeli.

Stany gorączkowe
Są podstawowym objawem procesu zapalnego.

Plucie krwią
Wydalanie z dróg oddechowych krwi na zewnątrz. Krew ta ma specyficzny kolor, jest jasnoczerwona i bardzo spieniona.

Plwocina
Jest to wydalana na zewnątrz wydzielina pochodząca z błony śluzowej oskrzeli.

Duszność
Subiektywne odczucie braku tchu, które jest wynikiem zaburzeń czynności układu oddechowego.

Choroby układu oddechowego dotykają zazwyczaj tchawicy, krtani oraz oskrzeli.

Choroby układu oddechowego

Zapalenie płuc

Jedną z kilu groźnych chorób układu oddechowego jest zapalenie płuc. Lekceważenie tej choroby układu oddechowego może przynieść nieodwracalne skutki. Zapalenie płuc to stan zapalny pęcherzyków płucnych lub tkanki śródmiąższowej. Charakteryzuje się tworzeniem wysięku zapalnego. Następuje przy tym zmniejszenie powietrzności płuc, co w konsekwencji doprowadza do duszności o różnym nasileniu.

Zapalenie płuc może się rozpocząć nagle lub też może się rozwijać powoli.

Stany zapalne płuc zazwyczaj obejmują:

• cały płat płuca
• mniejsze lub większe ogniska w postaci rozproszonej

Objawy

Objawami charakteryzującymi ten rodzaj choroby układu oddechowego są:

• gorączka
• ogólne osłabienie
• duszność
• kaszel z wykrztuszaniem ropnej plwociny
• ból zlokalizowany w klatce piersiowej
• opryszczka na wargach

Choroba ta wymaga natychmiastowego leczenia. Nierzadko leczona jest w szpitalu. Dodatkowo pomocne mogą okazać się domowe sposoby walki z zapaleniem płuc.

Bańki

W ostrej odmianie zapalenie płuc godne polecenia są bańki, które stawiamy na całe plecy, dość gęsto. Banki ustawiamy od samych szczytów płuc oraz wzdłuż linii środkowej pachowej.

Ziołolecznictwo

Uzupełnieniem leczenia mogą być zioła, które stosuje się zazwyczaj w okresie zdrowienia i rekonwalescencji.

Pomocna mieszanka:

• kwiat dziewanny – 50 gramów
• ziele dziurawca – 70 gramów
• korzeń mydlnicy – 40 gramów
• kwiat bzu czarnego – 100 gramów

Sposób przygotowania:

2 łyżki stołowe mieszanki ziołowej zalewamy szklanką wrzątku, nakrywamy i gotujemy 3 minuty. Następnie odstawiamy na kwadrans, po czym odcedzamy i pijemy ciepły napar po jedzeniu.

Zapalenie oskrzeli

Zapalenie oskrzeli należy do choroby układu oddechowego, w wyniku której odczyn zapalny występujący w oskrzelach powoduje obrzęk i przekrwienie błony śluzowej oskrzeli. Ponadto występuje większe wydzielanie śluzu oraz powstaje wysięk zapalny i naciek ściany oskrzeli spowodowany komórkami zapalnymi.

Przyczyny zapalenia oskrzeli

Do najczęstszych przyczyn tejże choroby układu oddechowego zaliczyć możemy:

• nagła zmiana temperatury otoczenia
• przyczyny chemiczne, np. drażniące błonę śluzową oskrzeli pasożyty, dym, ciała obce

Objawy

Objawami zapalenia oskrzeli są zazwyczaj ogólne osłabienie, podwyższona temperatura ciała, złe samopoczucie, dreszcze

Ten rodzaj choroby układu oddechowego może mieć charakter przewlekły. Przewlekłe zapalenie oskrzeli może trwać miesiącami. Dotyczy to głównie palaczy, gdyż przy paleniu tytoniu nie można oczekiwać całkowitego wyleczenia nieżytu oskrzeli. Dlaczego? Nikotyna działa pobudzająco i podtrzymuje wydzielanie śluzu.

Leczenie zapalenia oskrzeli

Leczenie tej choroby układu oddechowego polega na leczeniu farmakologicznym. Podstawowymi farmaceutykami są antybiotyki, leki wykrztuśne oraz sulfonamidy. Te ostatnie stosuje się w medycynie, jako środki bakteriostatyczne i odkażające.

Pomocne mogą okazać się również mieszanki o działaniu przeciwbakteryjnym.

W tym celu należy przygotować:

• cebulę czosnku – 15 gramów
• korzeń chrzanu – 15 gramów

Po dokładnym rozdrobnieniu surowców, mieszamy je i zamykamy w szczelnym naczyniu. Pół łyżeczki surowców wymieszamy z połową szklanki przegotowanego ciepłego mleka. Taki napój pijemy 4 razy dziennie, aż do całkowitego wyleczenia. Surowce trzymamy w lodówce.

Rozedma płuc

W wyniku zwiększenia ciśnienia w drogach oddechowych oraz zmniejszenia sprężystości oraz oporności ścian pęcherzyków płucnych powstaje rozedma płuc. Należy ona do choroby układu oddechowego, która doprowadza do nadmiernego rozdęcia światła pęcherzyków płucnych o charakterze trwałym. Często rozdęcie to obejmuje również sąsiadujące oskrzeliki, co przyczynia się do utraty elastyczności ich ścian, a w rezultacie do całych partii płuc.

Wskutek opisanych wyżej wzdęć dochodzi do pozornego zwiększenia objętości płuc. Postępuje wtedy spłycenie wdechu, co przyczynia się do wdechowego ustawienia płuc i klatki piersiowej.

Objawy rozedmy płuc

Na samym początku tej choroby układu oddechowego dochodzi do duszności, która stopniowo się nasila. Dochodzi do przerostu prawej komory serca, z racji tego że komora przeciwstawia się narastającym oporom w krążeniu płucnym. Wraz z nasileniem choroby komora serca nie potrafi podołać oporom, wskutek czego rozwija się niewydolność krążenia. Powstaje zespół płucno- sercowy, czyli dochodzi do zmian w sercu. Utrudniona wentylacja powoduje zaleganie bakterii i rozwój nieżytów oskrzeli.

Do niepokojących objawów świadczących o rozwoju rozedmy płuc należą:

• duszność
• ucisk w klatce piersiowej
• świszczący oddech
• uciążliwy trwający długo kaszel
• utrata apetytu
• ogólne osłabienie

Do czynników ryzyka rozwoju rozedmy płuc należ przede wszystkim:

• palenie papierosów
• narażenie na wdychanie substancji chemicznych
• narażenie na wdychanie toksyn
• zakażenie wirusem HIV
• zespół Marfana – choroba genetyczna tkanki łącznej, która między innymi powoduje wady układu sercowo-naczyniowego

Leczenie

W leczeniu skupia się na łagodzeniu objawów tejże choroby układu oddechowego. Dlatego chory musi: powstrzymać się od palenia tytoniu oraz oddalenie od czynników związanych z pracą oraz środowiskiem, które mogą być odpowiedzialne za powstanie choroby

Chorzy na rozedmę płuc powinni poddać się szczepieniom przeciwko grypie oraz podjąć leczenie odpowiednimi antybiotykami w przypadku każdej infekcji układu oddechowego.

Zapalenie opłucnej

Opłucna jest błoną, w której zamknięte są płuca. Stan zapalny tejże błony nazywamy zapaleniem opłucnej. Przyczynami tejże choroby układu oddechowego są:

• zakażenie bakteryjne
• zapalenie wirusowe
• drażnienie mechaniczne np. złamanie żebra
• inne schorzenia układowe
• zatorowość płucna
• kolagenozy

Rodzaje zapalenia opłucnej

Suche zapalenie opłucnej charakteryzuje się zazwyczaj dość silnym bólem zlokalizowanym w określonej części klatki piersiowej, nasilającym się oprócz wdechu także przy wszelkich wstrząsach w zakresie klatki piersiowej. Chory cierpi wtedy na uporczywy suchy kaszel.

Objawami są: suchy kaszel, ból w klatce piersiowej, wysoka temperatura ciała, tarcie opłucnowe

Wysiękowe zapalenie opłucnej powstaje wskutek nagromadzenia się w jamie opłucnej większej ilości płynu, który może uciskać na płuco, zmniejszać powierzchnie wymiany gazowej i powodować uczucie duszności.

Objawami wysiękowego zapalenia opłucnej są: ból w klatce piersiowej, gorączka, kaszel, duszności.

Leczenie

Rozpoznanie ustala lekarz na podstawie odpowiednich badań. Podstawowym badaniem jest rtg klatki piersiowej, które pozwoli na ocenę ewentualnej obecności i ilości płynu oraz innych zmian w klatce piersiowej. Często stosuje się również nakłucie jamy opłucnej, które ma na celu:

• jej odbarczenie
• określenie charakteru płynu
• pobrania próbek do dalszych badań diagnostycznych

Często stosowanymi badaniami są badania: biochemiczne, bakteriologiczne oraz cytologiczne.

Profilaktyka chorób układu oddechowego

Aby zapobiec chorobom układu oddechowego powinniśmy przede wszystkim zadbać o racjonalne odżywianie. Należy ograniczać pokarmy pochodzenia zwierzęcego, które mogą zawierać bakterie, wirusy, które z kolei osłabiają nasz układ odpornościowy. Zadbajmy o większe spożycie pokarmów pochodzenia roślinnego, szczególnie owoców i warzyw, które posiadają wiele związków skutecznie zwalczających choroby układu oddechowego. Ponadto należy ograniczyć do minimum używki, które osłabiają system obronny i powodują niedobór witamin i minerałów. Skuteczną profilaktyką jest unikanie kontaktu z chorymi oraz walka z zanieczyszczeniami, gdyż układ oddechowy jest bardzo wrażliwy na czynniki środowiska.

Artykuł został napisany w celach informacyjnych. Wszelkie niepokojące objawy świadczące o wystąpieniu choroby układu oddechowego trzeba konsultować z lekarzem.

Opracowała
A.Nachtigal