Możliwy jest związek przyczynowy między niedoborem cynku a poważną chorobą psychiczną jaką jest schizofrenia. U osób z tym schorzeniem poziom cynku we krwi jest niski a jego stężenie w mózgu wynosi połowę ilości obserwowanej u ludzi zdrowych. Niedobory cynku wśród ludzi opisano po raz pierwszy na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych wśród mieszkańców Iranu i Egiptu. Za przyczynę uznano niedostateczną zawartość cynku w diecie oraz dużą utratę tego mikroelementu z potem. Brak cynku w ustroju manifestował się zahamowaniem wzrostu, anemią, zmianami na skórze, wyniszczeniem oraz powiększeniem wątroby i śledziony. Od dawna znany jest związek pomiędzy cynkiem i witaminą A. Objawy awitaminozy A są identyczne z tymi jakie występują przy braku cynku w ustroju. Witamina A jest niezbędna do regeneracji naskórka, widzenia o zmroku oraz do prawidłowego funkcjonowania mechanizmów odpornościowych.
Dzienne zapotrzebowanie na cynk wynosi 15 mg na dobę i zwiększa się o 5 mg u dorastających dzieci, kobiet w ciąży i okresie karmienia. Podobnie jak w przypadku żelaza, należy pamiętać o stosunkowo niewielkim wchłanianiu się cynku w przewodzie pokarmowym. Osoba zdrowa wchłania około 15% cynku obecnego w pokarmach i ilość ta w zależności od stopnia niedoboru w ustroju może wzrosnąć, ale maksymalnie tylko do 45%. Wchłanianie cynku zaburza alkohol, wapń i fosforany.
Najwięcej cynku znajduje się w produktach pochodzenia morskiego (ryby, ostrygi, kalmary) nasionach dyni i słonecznika, otrębach pszennych, cebuli, czosnku, wątrobie oraz herbacie i wodzie pitnej. Jako źródło cynku zaleca się także niektóre gatunki grzybów (kania, pieczarka, maślak), groch, fasolę, soczewicę, kiełki pszenicy i drożdże.
Moszczyński Paulin
