Choroby układu nerwowegoUkład nerwowy tworzą mózg, rdzeń kręgowy, zwoje i nerwy obwodowe. Reguluje i koordynuje ruchowe, wegetatywne, czuciowe oraz psychiczne czynności człowieka.

W wyniku postępującej specjalizacji zaburzeniami czynności układu nerwowego, które są zwłaszcza następstwem chorób rdzenia kręgowego i nerwów obwodowych zajmują się neurolodzy.

Natomiast zaburzeniami funkcji psychicznych zajmują się psychiatrzy. Zarówno choroby psychiczne jak też neurologiczne zakwalifikowane są do jednego działu. Są to choroby układu nerwowego.

Nerwoból

Ból w obszarze unerwienia danego nerwu nazywamy nerwobólem. Aby dobrze zrozumieć istotę nerwobólu, należy go odróżnić od zapalenia nerwu. Nerwoból a zapalenie nerwu to odmienna dolegliwość. Zapalenie nerwu nosi nazwę neuritis, natomiast nerwoból nazywany jest neuralgią. Aby dokładnie zdiagnozować neuralgię należy doskonale znać anatomię.

Opis nerwobólu

Ten rodzaj choroby układu nerwowego objawia się silnym bólem w obszarze ciała, który występuje zazwyczaj napadowo. Ból taki może trwać kilka sekund, kilka minut a nawet godzin. Między okresami bólu występują okresu bezbólowe. Temu rodzajowi choroby układu nerwowego towarzyszy ból, który ma charakter rwący lub szarpiący i występujący po zadziałaniu bodźców. Przykładem może być neuralgia nerwu trójdzielnego, gdzie napad bólu może spowodowany być nagłym ochłodzeniem, lub uciskiem.

Cierpiący na ten rodzaj choroby układu nerwowego po pewnym czasie trwania choroby potrafią znaleźć te punkty, których podrażnienie powoduje ból.

Leczenie nerwobólu

Leczenie nerwobólu opiera się zazwyczaj na:

  • farmakologii
  • czasowym wyłączeniu funkcji nerwu – blokady
  • chirurgii na pniu, zwoju lub korzeniu chorego nerwu

Warto nadmienić, że leczenie farmakologiczne sprowadza się do zastosowania leków przeciwpadaczkowych lub przeciwdepresyjnych.

Formy obwodowej stymulacji jako forma leczenia nerwobólu

W leczeniu tejże choroby układu nerwowego pomocne mogą okazać się formy obwodowej stymulacji, do których zaliczyć możemy:

  • akupresurę
  • akupunkturę
  • elektrostymulację przezskórną

Dla wyjaśnienia opiszmy może każdą z wypunktowanych form.

Akupresura polega na masażu uciskowym poszczególnych punktów ciała. Punkty te nazywają się receptorami -unerwionymi miejscami

Akupunktura to wkłuwanie specjalnych igieł w punkty, leżące wzdłuż przebiegu meridianów oraz dzięki manipulowaniu tymi igłami.

Elektrostymulacja przezskórna jest metodą leczenia polegającą na odtworzeniu utraconej czynności efektorów w wyniku pobudzenia impulsami elektrycznymi mięśni lub zaopatrujących je nerwów, które utraciły naturalną impulsację fizjologiczną.

Najczęściej stosuje się ją w:

  • nerwobólu splotu barkowego
  • nerwobólu nerwu międzyżebrowego
  • rwie kulszowej w przebiegu choroby dyskowej
  • nerwobólu nerwu trójdzielnego

Samoistne porażenie nerwu twarzowego

Choroby układu nerwowego często kojarzone są z chorobami powodującymi niedowład. I słusznie. Samoistne porażenie nerwu twarzowego należy do tego rodzaju choroby układu nerwowego, która charakteryzuje się właśnie nagłym niedowładem lub porażeniem wszystkich wszystkich mięśni twarzy po jednej stronie. Objawia się to symetrią twarzy, której towarzyszy niedomykanie oka. Jest to wynik uszkodzenia nerwu twarzowego. Przyczyna jest nieznana.

Takie uszkodzenia nerwu mogą być również spowodowane:

  • uszkodzeniem głowy
  • zapaleniem ucha środkowego
  • guza mózgu

Objawy samoistnego porażenia nerwu

Ten rodzaj rodzaj choroby układu nerwowego rozpoczyna się zwykle nagle. Występuje ból za uchem, który przemieszcza się w stronę potylicy i karku. Kiedy dojdzie do całkowitego porażenia nerwu, wówczas chory nie potrafi zmarszczyć czoła czy też zamknąć oka. Powrót czynności porażonego nerwu trwa powoli, zwykle trwa klika tygodni.

Leczenie

Leczenie samoistnego porażenia nerwu twarzowego polega zazwyczaj na podawaniu leków rozszerzających naczynia krwionośne, leków przeciwzapalnych oraz przeciwobrzękowych. Warto spożywać w tym czasie preparaty witaminowe.

Ponadto, w leczeniu tejże choroby układu nerwowego często stosuje się:

  • blokadę układu współczulnego
  • leczenie chirurgiczne
  • leczenie fizykalne

Stwardnienie rozsiane

Ten rodzaj choroby układu nerwowego wymaga nieco dokładniejszego zapoznania, gdyż choroba ta rodzi wiele tematów do rozmów. Czym jest zatem stwardnienie rozsiane? To choroba najczęściej występująca u ludzi młodych miedzy 20 a 40 rokiem życia Jest to rodzaj choroby układu nerwowego, która cechuje się przewlekłą chorobą mózgu i rdzenia kręgowego. Polega na powstawaniu rozsianych ognisk uszkodzenia tkanki nerwowej.

Objawy stwardnienia rozsianego

Objawy tejże choroby układu nerwowego to:

  • oczopląs
  • zaburzenia równowagi
  • niedowład kończyn
  • zaburzenia w oddawaniu moczu
  • zaburzenia wzrokowe

Choroba ta ma charakter rzutów. Po szybkim nasileniu objawów dochodzi zazwyczaj do stabilizacji, która może trwać długo. Po stabilizacji nadchodzą kolejne rzuty.

Leczenie

Leczenie stwardnienia rozsianego w okresach między rzutami polega na zastosowaniu leczenia objawowego. Stosuje się wtenczas leki:

  • regulujące czynność zwieraczy
  • zmniejszające napięcie mięśniowe

W leczeniu choroby układu nerwowego jaką jest stwardnienie rozsiane pomocna może okazać się odpowiednia dieta. Najwięcej zwolenników zdobyła sobie dieta bezglutenowa. W stwardnieniu rozsianym zaleca się również ograniczanie tłuszczów zwierzęcych. W zamian tego zaleca się stosowanie tłuszczów roślinnych.

Zioła pomocne w różnego rodzaju dolegliwościach związanych z chorobą.

Tutaj warto wypróbować znakomitą mieszankę ziołową, która pomaga łagodzić dolegliwości tej choroby. Mieszanka ta działa przeciwmiażdżycowo, co jest istotne z racji tego, że ten rodzaj choroby układu nerwowego ogranicza ruchomość.

Mieszanka po 100 gram z każdego rodzaju ziół:

  • owoc róży
  • sklerosan
  • kwiat pierwiosnka
  • kwiat słonecznika
  • liść szałwii

Przygotowanie i zastosowanie:

Dwie łyżki ziół zalewamy dwiema szklankami wody. Następnie gotujemy przez 3 minuty pod przykryciem. Po 5- ciu minutach przecedzamy. Dwa razy dziennie pijemy szklankę naparu.

Fizykoterapia

Fizykoterapia zalecana jest w często występującym wzmożeniu mięśniowym. Pomocne mogą okazać się tutaj lekkie, rozluźniające masaże ogólne ciała oraz masaż segmentarny. Ponadto okłady parafinowe oraz naświetlenie pomagają zmniejszyć napięcie mięśniowe. Nadmierną spastyczność usuwa się za pomocą stymulacji elektrycznej lub mechanicznej wibracji.

Czynniki ryzyka

Czynnikami ryzyka są:

  • czynniki środowiskowe – klimat chłodny i umiarkowany
  • predyspozycje genetyczne

Zawroty głowy

Choroby układu nerwowego często kojarzymy również z zawrotami głowy. Zawroty głowy mogą być związane z błędnikiem, a także mogą występować jako zawroty głowy pozabłędnikowe.

Zawroty głowy związane z błędnikiem wywołują choroby ucha:

  • zatkanie ucha woszczyną
  • zapalenie
  • choroba Meniere’a
  • uraz powodujący uszkodzenie błędnika
  • choroba lokomocyjna
  • nowotwór

Pozabłędnikowe zawroty głowy wywołują zazwyczaj choroby:

  • cukrzyca
  • miażdżyca
  • nadciśnienie
  • zaburzenia rytmu serca
  • uszkodzenie pnia mózgu
  • uszkodzenie móżdżku

Postępowanie przy zawrotach głowy

Kiedy zakręci nam się w głowie należy usiąść, zamknąć oczy i pochylić głowę. W takiej pozycji głęboko oddychamy w celu dotlenienia mózgu.

Kiedy zawrotom głowy towarzyszą takie objawy jak: porażenie, drętwienie kończyn oraz zaburzenie widzenia wówczas możemy domniemać, że mamy do czynienia z udarem mózgu.

Choroba Parkinsona

Ten rodzaj choroby układu nerwowego należy do grupy chorób zwyrodnieniowych. Choroba Parkinsona ma charakter przewlekły. Objawy towarzyszące tej chorobie nasilają się wraz z jej rozwojem. Choroba ta dotyka ośrodkowy układ nerwowy, w taki sposób że przejawia się spowolnieniem ruchowym, drżeniem kończyn i sztywnością mięśni. Najczęściej dotyka mężczyzn, jednakże zachorowania na tą chorobę dotykają również kobiet. Przyjmuje się, że rozwój choroby następuje w wieku około 58 lat, jednakże coraz częściej notuje się przypadki chorych, których wiek sięga 40 lat.

Objawy Parkinsona

Do objawów choroby Parkinsona zaliczamy:

  • spowolnienie ruchowe
  • kłopoty z poruszaniem się
  • kłopoty z utrzymaniem równowagi
  • drżenie palców u rąk
  • demencja – spowolnienie myślenia
  • niewyraźna mowa

Chory na Parkinsona zwykle ma trudności z mową. Jego głos jest słaby a mowa niewyraźna. Ponadto, u chorego obserwuje się osłabienie koncentracji oraz spowolniony proces myślowy. Chory na ten rodzaj choroby układu nerwowego ma trudności z mruganiem i uśmiechaniem się oraz pojawiają się u niego trudności w chodzeniu. Jego chód jest niestabilny, dlatego też choremu grożą częste upadki.

Czynniki ryzyka

Do czynników ryzyka wystąpienia tego rodzaju choroby układu nerwowego zaliczamy przede wszystkim:

  • dziedziczność
  • działanie pestycydów
  • stały kontakt ze środkami chwastobójczymi
  • estrogen

W kwestii dziedziczenia Parkinsona sprawa wygląda tak, że jeśli w naszej rodzinie ktoś chorował na tą chorobę, ryzyko wzrasta o kilka procent.

Estrogen jest kolejnym czynnikiem, który może spowodować rozwój choroby. Dotyczy to głównie kobiet, które przechodzą menopauzę. W związku z tym okresem w ich życiu dochodzi do redukcji estrogenu, co może zwiększać ryzyko Parkinsona, dlatego stała kontrola lekarska kobiet po 50-tce jest wskazana.

Artykuł został napisany w celach informacyjnych. Każdy niepokojący objaw chorobowy należy kontaktować z lekarzem.

Opracowała
Anna Głowacka

Skomentuj