Home > Choroby

Anoreksja i bulimia

Anoreksja i bulimiaZaburzenia odżywiania dotykają coraz młodszych osób, zwłaszcza gdy dotyczą dwóch podstawowych zaburzeń jakimi są: jadłowstręt psychiczny oraz żarłoczność psychiczna.

Czym jest anoreksja?
Anoreksja jest zaburzeniem odżywiania, objawiającym się właśnie jadłowstrętem psychicznym.

Dlaczego psychicznym?
Anoreksja jest chorobą podłoża psychicznego, która objawia się obawą przed utyciem prowadzącą do unikania jedzenia. Chorzy nie zawsze są otyli, w większości to osoby o prawidłowej wadze ciała, którzy dostrzegają siebie jako ludzi z nadwagę. Efektem takiego myślenia jest przede wszystkim głodzenie się, co doprowadza do wstrętu przed jedzeniem.

Jak rozpoczyna się ta choroba?

Anoreksja zaczyna się od niewinnych postanowień o zrzuceniu zbędnych kilogramów. Następnym etapem jest obawa przed utyciem i głodzenie się. Kiedy odchudzanie staje się obłędem, zatruwającym nam normalne myślenie, jest to moment konieczny do podjęcia leczenia. Specyfika tej choroby polega na tym, że w miarę pogorszenia się stanu zdrowia, obsesja o głodzeniu potęguję. Niejedna osoba chora na anoreksję woli umrzeć, niż zjeść.

Symptomy tej choroby

Należy martwić się, jeżeli zauważymy u siebie lub kogoś bliskiego następujące symptomy:

  • nagły spadek wagi
  • ustanawianie sobie nowego progu wagowego
  • obsesyjne narzekanie na temat swojej sylwetki
  • izolowanie się
  • zatrzymanie miesiączki
  • przygnębienie

Główne, rzeczywiste powody anoreksji to przede wszystkim nadopiekuńczość, usidlenie, brak zainteresowania oraz inne problemy rodzinne.

Leczenie anoreksji

Działaniem poprzedzającym leczenie powinna być rozmowa rodziców z nastolatkiem. W leczeniu anoreksji podstawą jest terapia psychologiczna. Celem terapeuty jest dotarcie do świadomości chorego. Szansą na wyzdrowienie chorego na anoreksję jest otworzenie się na pomoc.

Poza psychologicznym leczeniem stosuje się bardziej radykalne metody leczenia. Są nimi:

  • przymusowe dokarmianie
  • przymusowe kroplówki

Takowe leczenie nie jest takie proste. Chory musi wyrazić zgodę np. na dokarmianie zastępcze. W razie problemów z otrzymaniem zgody od chorego, co zazwyczaj ma miejsce, załatwia się zgodę sądu na interwencję mającą na celu przymusową pomoc choremu.

Bulimia

Kolejnym z zaburzeń odżywiania dotykających młodych ludzi jest bulimia. Choroba ta charakteryzuje się przede wszystkim żarłocznością psychiczną. Dotyka młode dziewczyny, w wieku kilkunastu lat.

Bulimia posiada swoje dwa typy:

  • przeczyszczający
  • nieprzeczyszczający

Bulimia o charakterze przeczyszczającym polega na napadowych atakach objadania, a następnie na prowokowaniu wymiotów. Nieprzeczyszczający typ bulimii polega na dostarczaniu jedzenia do minimum.

Jak rozpoznać bulimię?

Do podstawowych symptomów tej choroby możemy zaliczyć:

  • niepohamowany głód
  • wywoływanie wymiotów po spożyciu pokarmów
  • stosowanie środków przeczyszczających
  • intensywne ćwiczenia po spożyciu pożywienia
  • niedociśnienie tętnicze
  • zaburzenia miesiączkowania
  • rany lub blizny na grzbietach dłoni
  • rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów
  • stany depresyjne

Jeżeli nagłe ataki głodu mają miejsce dwa razy w tygodniu należy podejrzewać to zachowanie jako symptom bulimii.

Leczenie bulimii polega na:

  • podawaniu środków farmakologicznych
  • psychoterapii, ze szczególnym uwzględnieniem terapii behawioralno-poznawczej oraz terapii rodzinnej.

Działaniem poprzedzającym leczenie chorego na bulimię powinno być motywowanie do podjęcia leczenia. Chora osoba musi nauczyć się odpowiednich sposobów odżywiania oraz patrzenia na swoje ciało pozytywnie. Musi nauczyć się, jak rozstać się z patologicznymi metodami regulowania emocji związanych z zaburzeniami odżywiania.

Reasumując, należy pamiętać, że bulimiczką jest się całe życie. Ważna jest zatem regularna terapia, szczera rozmowa z terapeutą, nawet w chwilach opanowania zaburzeń.

Opracowała
Anna Głowacka

Skomentuj